Pany i chamy

Wędrując po meandrach naszych polskich spraw często potykam się o ogromny kamień pogardy rzucony przez lewaków w miejsce chrześcijańskiego braterstwa.
Niestety dla bywszych prl-owskich towarzyszy to kamień fundamentalny współczesnych „stosunków społecznych”. Okazuje się bowiem, że oni najpełniej uwierzyli własnej propagandzie nieoficjalnego, „wewnętrznego” podziału na : naszych i onych.
Na „ślachtę i motłoch”.
Środkiem przebiega obezwładniająca granica pogardy.
Niekiedy wzajemna, najczęściej jednak jednostronna, pogarda „ślachty” do „patologii”, która ma na nią pracować „aż jej bulki pójdą z…”, bo przecież ktoś pracować musi „ żeby Polska rosła w siłę, a ludzie żyli dostatniej”, prawda? Ktoś przecież też musi wypoczywać…I zapewniam, że nie chodzi tu o obśmianego w prl-owskich filmidłach robociarza kiwającego się popiwnie razem z łopatą, ani też o sprzątaczkę zasypiającą współcześnie przy mopowaniu. Naprawdę wypoczywa się, „proszem państwa” na Kanarach, albo…no ciepłych miejsc jest dosyć na świecie, i „przede wszystkiem w ogóle, na pewnem po-zio-mie”, ot co.
Samozwańcza „nowa szlachta”, to „pełny serwis europeyski, czyly : języki, nauka, kultura, dobrobyt…”, jej niewolnicy zaś, w XXI wieku w centrum tejże Europy, są - „sto lat za Afryką” we wszystkim.
Niewolnikowi to się nawet dobre słowo nie należy, bo „menel i tak go nie zrozumie”. Nic nie ma, nikogo nie zna, w żadnym układzie nie jest…Nie to co „ślachta”, która - i ma, i zna, i tak dalej. "Sie wie". A cała reszta - "kamieni kupa"...
Nie pora teraz wyłuszczać powody takiego stanu rzeczy, warto zastanowić się  tylko : kto w tym wszystkim prawdziwie panem, kto rzeczywiście chamem.
 
I, co robi pleban...