Czym Melon Usk różni się od eurokomisarzycy Henny Virkunen

Onaż to eurokomisarzyca wysmażyła w Gazwybie wypracowanie na temat sztucznej inteligencji, w którym pisze:

Rewolucja związana ze sztuczną inteligencją musi być otwarta dla wszystkich

Kraje i przedsiębiorstwa, które przodują w dziedzinie sztucznej inteligencji, będą kształtować XXI wiek, ale ta rola nie może przypaść tylko nielicznym.

I tak dalej europierdolenie, z którego kompletnie nic nie wynika. Nawet w gazwybowych komentarzach ktoś tam zauważył: Baba pisze:

Wzywam przywódców politycznych i biznesowych w UE do priorytetowego traktowania badań naukowych...

Ale dlaczego publikuje to w gazecie codziennej zamiast po prostu się z tymi przywódcami spotkać i wspólnie coś zaplanować w temacie tego wspierania badań naukowych? Widać, że jej nie chodzi o jakieś realne wspieranie czegokolwiek, ale odstawianie przed publiką teatru jak to ona, Henna Virkkunen, troszczy się o coś tam. Ot takie rytualne wezwanie: Weźmy się i zróbcie. Realne skutki jej działalności nikogo nie interesują, nawet jej samej.

W tym samym czasie Melon Usk doszedł do wniosku, że wobec jego wielkich planów w temacie podboju kosmosu i sztucznej inteligencji na świecie nie ma dość mocy produkcyjnych, aby dostarczyć dość obwodów scalonych do jego projektów. Aby więc być niezależnym od dostawców zaczyna budować gigantyczną fabrykę półprzewodników w Teksasie. Właśnie ujawnił, że jej częścią będzie akcelerator elektronów będący elementem lasera na swobodnych elektronach. O co chodzi?

Prawa elektrodynamiki kwantowej mówią, że jeżeli elektron rozpędzimy do dużej prędkości — to będzie sobie dalej leciał. Ale jeżeli taki rozpędzony elektron potraktujemy polem magnetycznym zmieniając trochę jego tor — to zacznie emitować tak zwane promieniowanie synchrotronowe — które może być o dowolnej długości fali, od światła widzialnego przez ultrafiolet aż do promieni rentgenowskich.

Ten efekt jest wykorzystywany do budowy specjalnych laserów. Rozpędza się elektrony, puszcza je potem przez specjalnie ukształtowane pole magnetyczne i - hokus-pokus — elektrony emitują wiązkę niezwykle silnego promieniowania o możliwej do regulowania częstotliwości. Takie urządzenia już budowano eksperymentalnie — również w Europie — ale Melon Usk chce zbudować coś wielokrotnie potężniejszego niż dotychczasowe.

Po co mu to? On chce używać niezwykle skoncentrowanej wiązki promieniowania do drukowania ma płytkach półprzewodników elementów obwodów scalonych.

Czy mu się uda? Zobaczymy.

Teraz mamy czym różni się Melon Usk od Henny Virkkunen. Gdy Melon natrafia na problem — to próbuje go rozwiązać, rzuca wielki pomysł, wielkie plany — i jak dotąd mu wychodzi. Pewnie wcześniej czy później natrafi na coś, co mu nie wyjdzie. Ale na razie prze do przodu jak połączenie czołgu i samochodu wyścigowego.

Z drugiej strony, jeżeli weźmiecie Hennę Virkkunen i zadacie jej trzy pytania:

1. Czy do lasera na swobodnych elektronach potrzebny jest akcelerator liniowy, czy kołowy?
2. Co to w ogóle jest akcelerator?
3. Jak się literuje słowo accelerator?

to przekonacie się, że ta eurowesz na żadne z tych pytań nie będzie w stanie odpowiedzieć.