Co jakiś czas ogarnia mnie profetyczna głupawka. Wprawdzie nie aż taka, żebym uważał się za drugiego Nostradamusa czy Jackowskiego, jak wielu analityków politycznego danse macabre, ale korci mnie, by wieszczyć, niczym niegdyś Donald Tusk, ile za rok będzie kosztował litr benzyny. Tylko ja nie czyniłbym tego na kacu po litrze… jajecznicy w płynie albo innego eliksiru. I nie zapewniał, że należy współpracować z Rosją, jaka ona jest. No, bo właśnie akurat jest taka…
A pisząc serio, wszelkie prognozy są niemal zawsze wróżeniem z fusów, rodzajem chciejstwa inspirowanego poglądami futurysty. Stąd co ostrożniejsi dociekają obrazu świata najmarniej za 500 lat, zaludnionego istotami bez owłosienia i zębów, jako zbędnych atawizmów,bo i tak teraz nikt tego nie zweryfikuje. Zaś Jan Pietrzak śpiewając: „za dwadzieścia parę lat, jak dobrze pójdzie, w kiosku Ruchu kupię „świat”, „Forum” nie będzie”, wyraźnie przestrzelił, gdyż zakładał, że dobrze pójdzie, a nie poszło.
„Wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły”, bo jak głosi przysłowie niedźwiedzie, prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Poetyckie aforyzmy potwierdzają starą prawdę, że przyszłość poznajemy dopiero wówczas, gdy staje się teraźniejszością. Zatem dziś, przynajmniej ja nie wiem, jak w praktyce zadziała artykuł 5 sojuszu NATO
Gdy barbaria przekroczy granice Litwy, lub Estonii. Tu powstrzymam się przed eskalacją rozważań o agresji. I zaniecham spekulacji czy chłopcy z nad Sekwany i Tamizy zechcą umierać za Warszawę.
Nie wiem także czy europejski przemysł zbrojeniowy po czterech latach wojny w Ukrainie pracuje pełną parą na 120 procent mocy przerobowych? Tu przypomną, że dotychczas czołowe państwa Starego Kontynentu lokowały sporą część produkcji od wykałaczek, po samochody, w krajach o tańszej sile roboczej poza Europą. A z bronią i amunicją tak się nie da. I nikt teraz nie zamówi w Chinach czy w Brazylii nawet śrutu do wiatrówek.
No, chyba, że Brazylię zastąpi Polska i gotowy oręż z fabryk nadwiślańskiego landu będziemy kupować od naszych przyjaciół z za Odry za pożyczkę Safe, spłacając naturalnie marne odsetki przez 40 lat.
O zaciągnięciu, lub nie, tego kredytu zadecyduje wkrótce prezydent Nawrocki, który według wielu komentatorów znalazł się między młotem a kowadłem. Z jednej strony nie powinien narażać się swemu elektoratowi z PiS i Konfederacji, a z drugiej wściekła reżymowa propaganda grozi mu w razie veta oskarżeniem o zdradę stanu.
Tymczasem między młotem a kowadłem kowalscy mistrzowie wykuwali prawdziwe arcydzieła, że wspomnę miecze ze stali damasceńskiej czy pioruny rychtowane prze Hefajstosa dla Zeusa i strzały miłości dla Erosa. Moim zdaniem, paradoksalnie, w tym kontekście pejoratywny idiom zakute łby nabiera pozytywnego zabarwienia, czego mnie sposób napisać o pustych łbach z przemówienia Przemysława Czarnka definiujących kondycję elity KO.
Takim mieczem damasceńskim w rękach prezydenta może okazać się zastąpienie ryzykownej pożyczki Safe złotem z Narodowego Banku Polskiego. Prezes Adam Glapiński, mimo czyhających nań, zgodnie z marzeniem Tuska, osiłków o byczych karkach, sprzyja tej koncepcji. Ba, cichnie nawet palba cyngli wolnych mediów, którzy początkowo walili ze wszystkich luf w ten koncept.
Teraz ze swych pukawek celują w Przemysława Czarnka, kandydata PiS na premiera po wyborach w 2027 roku. Ufam, że prezes Jarosław Kaczyński, który, bywało, obdarzał zaufaniem, tu użyję eufemizmu, Ludzi tego nie godnych, na stałe wrócił do roli kreatora. I po wypromowaniu dwóch prezydentów, znów postawił na właściwego kandydata nie cofającego nogi w charataniu w polityczną gałę z Donaldem Tuskiem.
Jeśli reakcja establishmentu 3 RP na wybór profesora Czarnka była łatwa do przewidzenia, to ostra krytyka Krzysztofa Bosaka mogła niektórych zaskoczyć. Lider Konfederacji przelicytowując negatywne oceny harcowników koalicji 13 grudnia, wytknął przyszłemu premierowi tyle przewin, że piekło dlań to za mało. A jeszcze onegdaj konfederaci niemal chórem wynosili Czarnka pod niebiosa, no, w każdym razie z przekonaniem wychwalaj.
Czyżby taka rytualna anatema oznaczała czarną polewkę dla koalicji z Prawem i Sprawiedliwością? Nie sądzę. Bowiem w odróżnieniu od kierownictwa Konfederacji dbającego o sondażowe słupki, prawicowy elektorat stanowi system naczyń połączonych. Gdy Pisowi maleje, Konfederacji rośnie i odwrotnie. A radykalny i dynamiczny Czarnek może poprawić notowania PiS kosztem naturalnych sprzymierzeńców w przyszłym rządzie.
Ale taka sinusoida stanie się po wyborach ledwie statystyczną ciekawostką. Bo wespół w zespół trzeba będzie wziąć się ostro do roboty i posprzątać bałagan pozostawiony przez miłościwie nam panujących od 2023 roku. Natomiast jakiekolwiek polityczne salto mortale oddalające Konfederację od PiS, byłoby pocałunkiem Judasza, o czym roją niewątpliwie stratedzy KO. Dla mnie takie oczekiwanie zakrawa wprawdzie na paranoję, ale myśmy ze szwagrem wykręcali nie takie numery.
Sekator
Ps.
– Musimy wybrać się do Słomczyna – rzuca ni stąd ni zowąd mój komputer.
- Po co? Pytam Eustachego.
- Na bazar po tandem wyjaśnia. Bo przy tych cenach benzyny będziemy musieli jeździć na nasze ranczo rowerem.