Czy Owsiak wygra z Trumpem

Przeważnie na naszą ocenę sytuacji w jakiejś dziedzinie wpływają osobiste doświadczenia, które często przenosimy na całokształt tego modułu rzeczywistości. I niekiedy, z uporem godnym lepszej sprawy, usiłujemy ten subiektywny realizm wycinka egzystencji, takie amatorskie pars pro toto, przekształcić w obiektywną diagnozę całości, wbrew rozmaitym czynnikom, typu wiedza naukowa, statystyka, zdrowy rozsądek, racja stanu, aksjologia czy święty spokój. Dopełniając wywód wspomnę, że mniejszościowe rozpoznanie bywa z rzadka górą nad przekonaniami większości, czego modelową egzemplifikacją mogą być słowa Galileusza: a jednak się kręci. Z szacunku dla erudycji Czytelników nie rozwijam tego skrótu myślowego.

Świadom mentalnych mechanizmów, które wyłuszczyłem we wstępie, pastiszu drętwej nowomowy środowisk progresywnych wyznam, że do oceny rozmaitych zjawisk i sytuacji używam, moim zdaniem, adekwatnej metody, raz tej, raz tamtej.

I tak, mimo wręcz komfortowych warunków jakie zapewnia mi publiczna służba zdrowia, co przy moich dolegliwościach jest bezcenne, nie pozostawiam suchej nitki na pogrążonym w marazmie, źle zarządzanym, z infekcją patologii na styku z lecznictwem prywatnym, władztwie ministerstwa i NFZ, utrzymywanym z naszych podatków.

Natomiast wzrost cen dostrzegam z perspektywy własnego portfela i zawartości lodówki. Cóż stąd, że ekonomiczni ekwilibryści kładą nacisk na spadek inflacji i epatują obniżką cen benzyny o 5 groszy na litrze, jeśli nawet promocje w dyskontach albo, zakrawające na żart, obniżki o stówę towarów po kilka tysięcy w jednej z sieci, nie powstrzymują wzrostu kosztów standardowego koszyka produktów spożywczych. I wkrótce, za radą Marii Antoniny, zaczniemy jeść ciastka.

Natomiast spór, ba, awantura, o wpływ klimatu na losy rodzaju ludzkiego i vice versa, budzi we mnie uczucia ambiwalentne. „Taka jest prawda, panowie, Ziemi zagraża człowiek”, śpiewał przed laty Jan Pietrzak, ale przypuszczam, że nie byłby kontent, gdyby jego maksymę wzięli na sztandary agresywni ekosrodzy, wróć, ekolodzy.

Wprawdzie bowiem statystyki potwierdzają wzrost średniej temperatury globu, ale w skali epok geologicznych wykres przypomina sinusoidę. Bywało, że do Szwecji można było dotrzeć zimą przez Bałtyk saniami, lecz w innych okresach na sporych połaciach na wschód od Odry uprawiano winorośl. No i błękitna planeta przetrwała kilka zlodowaceń. A teraz topnieją lodowce na biegunach.

Tylko jaki wpływ na bezśnieżne i ciepłe święta Bożego Narodzenia ma masakrowanie natury przez ludzi? Bo nawet przyjmując za dobrą monetę, że ten koszmarny styczeń stanowił wyjątek potwierdzający regułę, to lwią część globu zajmują oceany, a gdzie tam żegludze morskiej do korków w Nowym Jorku czy Warszawie.

Nadto uznanie racji głosicieli armagedonu klimatycznego utrudnia mi ideologiczny anturaż, z tej samej sztancy co weganizm, gender, płeć kulturowa, akceptacja aborcji, postulaty ruchów LGBTitd, wściekły antyklerykalizm an block, od kleryka po Boga, pogarda dla aksjologii cyzelowanej przez wieki w kulturze śródziemnomorskiej, zwłaszcza dla tradycyjnej rodziny…

Tu nasuwa mi się analogia, wprawdzie nieco naciągana, koślawa i tendencyjna, z Jerzym Owsiakiem. Bo chociaż jego działalność ani mnie ziębi., ani parzy, rozumiem tych krytyków szefa WOŚP, którzy źle oceniają nie tyle jego aktywność charytatywną, ile jak ją wykorzystuje w eventach indoktrynacyjnych. To właśnie jego progresywne poglądy polityka, a nie filantropa, zyskują mu przychylność salonów 3 RP.

Wolę nie rozwijać wątku, gdyż niedawno niezawisły, obiektywny i do bólu sprawiedliwy sąd, skazał pewną emerytkę na pół roku w zawieszeniu za przestępczy wpis w internecie na temat Owsiaka.

Tę ryzykowną refleksję zakończę odprężającą zagadką. Co łączy Jerzego Owsiaka z Donaldem Trumpem? Otóż obaj pretendują do pokojowej nagrody Nobla. Pierwszego NGO-sy lansują już od dawna, choć chyba nadal nie jest oficjalnym kandydatem. Drugi właśnie ubiega się o względy norweskich decydentów i poparcie zachodnich polityków. Ku satysfakcji nadwiślańskiego establishmentu na przychylność marszałka Czarzastego nie ma co liczyć.

Zerkam do notatek. Zimowe igrzyska, jak każde, obrastają smaczkami politycznymi. Prezydent Macron nie chce siedzieć na ceremonii otwarcia blisko Trumpa. Wybrano syndyczkę masy upadłościowej Polski 2050. Minister Żurek zachowując refleks ocalił pieszą, która wtargnęła bezmyślnie na pasy przed maskę jego samochodu. Umorzono zarzuty przeciw nauczycielce, która walcząc o świeckość państwa, wyrzuciła krzyż do kosza. Trzeba nam więcej takich odważnych pedagożek i pedagogów! Rada języka polskiego zaleca…

 O, właśnie! Odkładam na potem niezbyt zresztą nęcącą bieżączkę. Bo powinienem nauczyć się pisać po nowemu. Może te nowalijki polszczyzny zaakceptują manierę ubierania wszystkiego, od czapki, po buty. W języku tradycyjnym można było ubrać choinkę, się, ewentualnie kogoś, zaś czapkę się zakładało, majtki wciągało, a buty wzuwało. Zatem przyobleczony w dres, zasiadam do nauki(z akcentem na u).

Sekator

Ps. 

 – A ja uważam, że laptopy powinny posiadać osobowość prawną – ni stąd, ni zowąd, oświadcza mój komputer.

 – Pogadaj z odkurzaczem – zbywam Eustachego. – On już złożył petycję w sprawie poszanowania jego godności.