Felicja słyszy głosy...

*
Zaś wieczorami dodatkowo gadało za ścianą . 
 
(„Pewnie pająki” – dumała rozdrażniona tym mysz).  
 
 Niestety ilekroć próbowała rozwiązać ten dylemat, głosy natychmiast milkły, chociaż starała się być w swych poszukiwaniach subtelną jak zmrożona mgła. Więc, chcąc nie chcąc, pozostawało jej bezwolne wsłuchiwanie się w codzienne szepty, bardzo podobne tym zapisanym: 
 
(O znowu! – jęknęła wybudzając się z odprężającej drzemki po ciężkim sporze z Wróblickim): 
 
- Każdy każdego ma czasem dosyć, ale są wyższe racje…. 
- Czyli porcje? 
– Chodziło mi o racje i reakcje. O racjonalizm poniekąd. 
– Nacjonalizm? 
– Nie. 
– Racje, relacje, wakacje, prokreacje itp.? 
 
(Zwariuję od takich skojarzeń!)  
– Słuchaj uchem a nie brzuchem kolego lebiego! 
–Co się ciskasz, ty chodząca powago, na bon motach się nie znasz?  
 
(To pająki. Pająki!) 
 
-Wszystko zależy od DNA… 
- Kiedy nie przepuszcza i można się od niego odbić? 
- Ech…dno, to ty jesteś! 
–Ja tam jestem szczelny, czyli lojalny, a nie taki bezczelny jak ty. 
 
( Pajęcze mądrości jak nic. ) 
 
- Ty się przyglądnij sikorce bogatce, która mieszka w jabłoniowym sadzie, jaka ona zrywna.  
– Faktycznie skoczna, jak i jej piosenka. 
– Lata zakosami, bo rzucają nią niespodziewane natchnienia.  Żaliła się na to wczoraj, że przypadkowe i dla niej mało praktyczne. Poronione, tak jak ten twój humorek.  
(Nie, chyba jednak nie pająki. Pająki tak daleko nie łażą, a tym bardziej nie widzą. To co to jest? Co?! No zwariuję!!)  
Toteż trudno się dziwić, że po paru kolejnych nieprzespanych nocach Felicja postanowiła włączyć w swą „pogoń za cieniami” bezużytecznego dotąd nietoperza, ale nie dało się go dobudzić  (Wyobraźnia. To twoja wyobraźnia. Nic więcej – wybełkotał jedynie ) i pozostało jej w końcu tylko czopowanie uszu pszczelim woskiem. Co wcale jej nie wyciszyło ( a raczej nawet przeciwnie), bo było bardzo nie w jej stylu i w ogóle… 
Aż  któregoś razu zagadało tak głośno, że słychać je było mimo zatyczek: 
 
-Ty to się zabezpieczasz powagą, jak chruściki tą tam ichnią kamienną konstrukcją. 
– Skąd to wiesz? 
– Od syna kuzyna, bo co? 
 
(Od topika pewnie. Ha! A jednak pająki! ) 
 
– Co on robił nad wodą? 
– Podglądał rusałki, zbereźnik. 
– Który to? Ten od kremówek? 
– Poniekąd. 
– Wpierw kremówki w Wadowicach, potem pizza w Jagodnie… 
- I zarzygane spodnie. 
– Właśnie.
 
(Cholera, jednak nie pająki! Cześć. Przeprowadzam się!) 
 
I tak też się stało.
*