Po raz pierwszy usłyszałem o Stowarzyszeniu „Parafiada”, gdy któryś z jego członków zwrócił się do mnie z prośbą o zgodę na zamieszczenie linku do mojej ballady „Katyń 1940 – ostatni list” na ich stronie internetowej. Zawsze w ciemno wyrażam zgodę na przedsięwzięcia „non profit”; tak było i tym razem. Jednak z ciekawości wszedłem na www.parafiada.pl i przeczytałem co następuje:
„...Utworzone w roku 1992 Stowarzyszenie PARAFIADA im. św. Józefa Kalasancjusza realizuje swoje cele i zadania według duchowości kalasantyńskiej i w nawiązaniu do tradycji szkoły pijarskiej. Aktywność podejmowana przez Stowarzyszenie PARAFIADA, pomimo zróżnicowania działań, koncentruje się przede wszystkim na szeroko pojętej opiece i asystencji w procesie wzrastania dzieci i młodzieży, szczególnie ze środowisk zagrożonych społecznie oraz znajdujących się w trudnych warunkach materialnych, a także budowaniu i wzmacnianiu więzi prowadzących do wzrostu odpowiedzialności za własną parafię i środowisko. Czynne uczestniczenie w tworzeniu systemu wychowawczo-społecznego, który pozwala każdemu człowiekowi zachować tożsamość, a jednocześnie integruje go ze środowiskiem sprawiło, że Stowarzyszenie PARAFIADA stało się centrum kreowania i realizacji wielu cennych inicjatyw realizowanych w szkołach, klubach sportowych, domach dziecka, świetlicach i ogniskach, ale zawsze w jedności z parafią...”
Wstęp jak wstęp – gładki, ogólnikowy. Słyszałem już wcześniej o 400-letniej historii i wysokim poziomie szkolnictwa prowadzonego przez Zakon OO. Pijarów; a że polska edukacja i system wychowawczy nie ma ostatnio (delikatnie mówiąc) najlepszej prasy – zainteresowałem się bliżej tą oddolną inicjatywą.
I tu miłe zaskoczenie; różnorodność i skala przedsięwzięć realizowanych przez oparte na wolontariacie i dobrowolnych darowiznach Stowarzyszenie budzi podziw i szacunek. Zwłaszcza, że obecny rząd wycofuje się rakiem z finansowego wspierania Parafiady; bliższe jest mu widać środowisko Krytyki Politycznej...
A przecież pierwszy z brzegu projekt: ”Ruch rzeźbi umysł, serce i ciało”, oparty na zasadzie starożytnej greckiej triady stadion-teatr-świątynia realizuje w praktyce współzawodnictwo dzieci i młodzieży w 14 dyscyplinach sportowych, w tym m.in. propagowanie zasady fair play, występy artystyczne, konkursy plastyczne oraz spotkania ekumeniczne. A to tylko mały wycinek pracy Stowarzyszenia, które nie uchyla się od pracy z tzw. trudną młodzieżą...
Nie wiem, w jaki sposób prezes „Parafiady” pozyskuje do współpracy tak liczne grono oddanych sprawie nauczycieli, wychowawców, rodziców, instruktorów, sportowców, sędziów sportowych, duchownych różnych wyznań, dziennikarzy, przedstawicieli samorządu etc. etc. Być może idea równoważnego rozwoju młodzieży w obszarach edukacji, moralności i sprawności fizycznej jest tak nośna i oczywista (i tak zaniedbywana w III RP) – że w/w, troszcząc się o los przyszłych pokoleń Polaków sami garną się do wspierania pijarskiej inicjatywy. Jako żywo przypomina mi to działalność przedwojennego „Sokoła” (pisałem o tym wcześniej na blogu: http://niezalezna.pl/259… ).
Zrównoważony i kompletny proces edukacyjno-wychowawczy jest sprawą nadrzędną, najważniejszą.
Samą Mądrością nie wybronimy kraju przed zagrożeniami; potrzebna jest jeszcze Siła... A czymże jest Siła i Mądrość bez Moralności? Czy nie prowadzi przypadkiem do Tyranii?
Lech Makowiecki
P.S. 10 kwietnia 2010r. zginął w katastrofie smoleńskiej Prezes Stowarzyszenia Parafiada O. Józef Joniec. Trud kontynuacji Dzieła podjął O. Marek Kudach.
Po kilku latach los przypadkiem zetknął mnie ponownie z inicjatywą OO. Pijarów. Na zaproszenie Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Kanadzie uczestniczyłem w uroczystości sadzenia Dębów Katyńskich w parku im. Ignacego Paderewskiego w Toronto. Okazało się, że koordynatorem światowej akcji upamiętnienia prawie 22 tys. pomordowanych przez NKWD polskich oficerów jest właśnie ... Parafiada... Na pomysł sadzenia imiennych dębów wpadły dzieci z jednej ze szkół prowadzonych przez zakonników.
Aktualnie posadzono już ok. 4.300 drzew. W Kanadzie – 19... Ale to dopiero początek drogi...
Z cyklu – znalezione w sieci: jedna z kilkudziesięciu wersji ballady „Katyń 1940 – ostatni list”: http://www.youtube.com/w…
