Przyznam szczerze - Mateusza Morawieckiego oceniałem i nadal oceniam inaczej niż wielu polityków PiS. Uważam, że ma doświadczenie, wiedzę gospodarczą i umiejętność prowadzenia państwa, których nie da się zastąpić samymi wystąpieniami na wiecach. Kiedy pojawiła się jego inicjatywa, widziałem w niej szansę na ożywienie PiS, wyjście poza partyjne schematy i przyciągnięcie wyborców, którzy nie chcą już polityki opartej wyłącznie na konflikcie. Nadal uważam, że PiS nie pokazało dotąd przekonującej alternatywy dla Morawieckiego w roli przyszłego premiera.
Tym bardziej trudno mi zrozumieć to, co dzieje się teraz.
Morawiecki zamiast budować szeroką ofertę dla prawicy, coraz mocniej akcentuje, że jego formacja chce Polski bez Grzegorza Brauna. Rozwój Plus ma być tamą z dwóch stron - przeciwko Braunowi i przeciwko obecnemu rządowi. Brzmi efektownie, ale pojawia się zasadnicze pytanie: jak zamierza się odsunąć Tuska od władzy, jednocześnie z góry odrzucając współpracę z częścią wyborców, którzy również chcą jego odejścia? I nie chodzi o to, żeby bezwarunkowo popierać Brauna ani udawać, że nie ma poważnych różnic między jego środowiskiem a PiS czy Morawieckim. Są. Można je krytykować, można się z nimi nie zgadzać, można stawiać warunki współpracy. Czym innym jest jednak rozmowa o warunkach, a czym innym publiczne zamykanie drzwi, zanim w ogóle zacznie się poważna rozmowa o wspólnym celu.
Jeszcze ciekawsza jest historia tego sporu.
W listopadzie 2023 roku Morawiecki rozmawiał z Bosakiem i Braunem o możliwości utworzenia koalicji. W styczniu 2026 roku mówił już, że będzie robił wszystko, aby powstał rząd bez formacji Brauna. Kaczyński z kolei w grudniu 2025 roku wykluczał współpracę z Braunem, ale jednocześnie otwarcie przyznawał, że PiS chce przejąć część jego wyborców. W styczniu, lutym i czerwcu podtrzymywał stanowisko, że z Braunem żadnego sojuszu nie będzie. A kiedy jesienią pojawiła się koncepcja szerszego porozumienia prawicy, obejmującego również środowisko Brauna, Morawiecki ponownie postawił sprawę na ostrzu noża - jego formacji w takim układzie nie będzie.
Mamy więc przed sobą polityczny obraz, który coraz trudniej racjonalnie wyjaśnić. Raz słyszymy, że z Braunem nie wolno rozmawiać, innym razem pojawia się pomysł szerszego porozumienia, a wtedy kolejny polityczny ośrodek prawicy stawia weto. Wspólny cel, odsunięcie obecnej koalicji od władzy, schodzi na dalszy plan. Najważniejsze staje się to, kto z kim nie usiądzie przy jednym stole.
I tu dochodzimy do sedna.
Czy naprawdę chodzi o różnice programowe i bezpieczeństwo państwa? Jeśli tak, to pokażcie konkretnie, które postulaty są nie do pogodzenia, gdzie przebiega granica i na jakich warunkach można rozmawiać. Wyborcy nie potrzebują kolejnych deklaracji o tym, kogo politycy nie zaakceptują. Potrzebują odpowiedzi, jak zamierzacie stworzyć większość, która będzie zdolna rządzić.
Może jednak chodzi o coś zupełnie innego? O polityczny podział ról, w którym Kaczyński ma przyciągać jedną część prawicowego elektoratu, Morawiecki drugą, a każdy ma udawać, że reprezentuje odrębny projekt? Być może założenie jest takie, że po wyborach wszyscy i tak wrócą do jednego stołu, a PiS odzyska samodzielną pozycję. Tyle że wyborcy nie muszą czekać na finał tej układanki. Mogą po prostu uznać, że mają dość.
Nie twierdzę, że znam kulisy tych decyzji. Nie wiem, czy jest to przemyślana strategia, czy wynik rywalizacji o przywództwo i wpływy. Wiem natomiast, że jej skutki są coraz bardziej widoczne - zamiast poszerzać obóz prawicy, politycy zajmują się wyznaczaniem kolejnych granic i wzajemnym osłabianiem swoich pozycji. A przecież już sam tak zwany efekt Czarnka nie przyniósł przełomu, na który liczyło kierownictwo PiS. Sama zmiana nazwiska kandydata na premiera nie rozwiązuje problemu braku zaufania, wewnętrznych sporów i braku przekonującej odpowiedzi na pytanie, jak ma wyglądać przyszły rząd. W najnowszej średniej sondaży PiS utrzymuje się na poziomie około 22 procent, a Rozwój Plus pozostaje poniżej progu wyborczego. To nie jest obraz prawicy, która wykorzystuje swój potencjał i przekonuje nowych wyborców. Polacy mają już dość nieustannej wojny Kaczyńskiego z Tuskiem. Nie chcą kolejnych lat politycznego przeciągania liny, w którym każda strona bardziej zajmuje się pokonaniem przeciwnika niż rozwiązaniem problemów państwa. Tymczasem prawica funduje im nowy konflikt - tym razem we własnym obozie. I to konflikt szczególnie absurdalny, bo jego uczestnicy deklarują, że chcą tego samego - zmiany rządu. Czy naprawdę nie rozumieją, że wyborca umiarkowany nie musi wybierać między Kaczyńskim, Morawieckim i Braunem? Może wybrać kogoś zupełnie innego. Może też zostać w domu. Każda kolejna awantura zwiększa ryzyko, że właśnie tak zrobi.
I dlatego stawiam pytanie, którego nie zamierzam omijać. Czy ta wojna na prawicy jest prowadzona celowo, w nadziei na samodzielne rządy PiS, czy też jej uczestnicy nie dostrzegają, że własnymi rękami odbierają sobie szansę na zmianę władzy? Jeśli jest to strategia, to warto zapytać, kto ją wymyślił i na jakich danych ją oparto. Jeśli jednak nie jest to strategia, tylko zwykła walka o wpływy, to wyborcy mają prawo wiedzieć, dlaczego ich polityczni reprezentanci stawiają własne ambicje ponad wspólnym celem.
Nie trzeba żadnego tajnego porozumienia z Tuskiem, żeby mu pomagać. Wystarczy robić dokładnie to, czego jego obóz najbardziej potrzebuje - dzielić przeciwników, odbierać im wiarygodność i zamieniać każdą szansę na współpracę w kolejną awanturę. Tusk nie musi wygrywać z prawicą. Wystarczy, że prawica konsekwentnie będzie przegrywać sama ze sobą.
Myślę, ze nie ma zadnego porozumienia prawicy, żadnej strategii, nikogo kto zna 15 ruchów wprzód.
Za to myślę, że kazdy sobie rzepkę skrobie. Kasa z Sejmu jest, jakieś biznesy są. Wystarcza na zycie, chleb, masło, szynkę i dom.
Będzie jakieś porozumienie? To tym lepiej. Nie będzie - już z głodu nie umrę, a nawet nic nie muszę robić.
Win-win.
Sporo prawdy w tym, co piszesz Tri. Coraz bardziej wygląda na to, że nie ma żadnej strategii, żadnego planu na piętnaście ruchów naprzód, tylko każdy pilnuje własnego kawałka politycznego tortu. Jeśli uda się jeszcze zachować stanowisko, wpływy i wygodne życie, to rzeczywiście jest to dla niego sytuacja win-win. Tylko że dla wyborców to już nie jest win-win. My nie mamy politycznych posad ani partyjnych interesów do zabezpieczenia. Potrzebujemy państwa, które działa, i polityków, którzy potrafią wznieść się ponad własne ambicje. Mimo wszystko nie chciałbym rezygnować z nadziei. Bez niej pozostaje nam tylko przyglądać się, jak jedni drugim odbierają szansę na zmianę. Nadzieja nie może jednak oznaczać bezkrytycznego czekania. Politycy muszą w końcu zrozumieć, że wyborcy nie są od tego, żeby im zapewniać wygodne życie. To oni są od tego, żeby służyć wyborcom.
"z góry odrzucając współpracę z częścią wyborców, którzy również chcą jego odejścia?"
Wyborców Brauna, którzy są, albo debilami, albo ruskimi qurwami.
Jeśli jedynym argumentem, jaki masz do przedstawienia Zdzisek, jest obrażanie wyborców Brauna, to naprawdę niewiele masz do powiedzenia w sprawie poruszonej we wpisie. Nie pytałem, czy podoba Ci się Braun ani czy zgadzasz się z jego wyborcami. Pytałem o coś znacznie ważniejszego - jak można deklarować chęć odsunięcia Tuska od władzy, a jednocześnie z góry odrzucać rozmowę z częścią elektoratu, bez którego nie będzie większości?
Odpowiedz na to proste pytanie albo nie zaśmiecaj dyskusji obelgami. Takimi komentarzami nie kompromitujesz Brauna, tylko samego siebie.