W poprzednim tekście pisałem o wojnie domowej, która nie musi oznaczać strzelanin na ulicach. Może przybierać znacznie bardziej niebezpieczną formę - walki o instytucje państwa, podważania obowiązujących zasad i stopniowego przyzwyczajania społeczeństwa do tego, że prawo można stosować wybiórczo, zależnie od politycznej potrzeby. Niestety, kolejne wydarzenia zdają się potwierdzać tę diagnozę.
Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek podejmuje działania zmierzające do obciążenia sędziów Sądu Najwyższego prywatną odpowiedzialnością za odszkodowania wypłacone przez państwo. Sprawa ma oczywiście swoją stronę prawną i ostatecznie powinna zostać rozstrzygnięta przez niezależne sądy. Niepokój budzi jednak sposób, w jaki polityczna władza wchodzi w spór dotyczący odpowiedzialności sędziów i zaczyna wyznaczać kierunek tej walki.
Równolegle trwa zamieszanie wokół Trybunału Konstytucyjnego. Spór o legalność przejęcia jego kierownictwa nie został rozwiązany, a mimo to przedstawiciele rządu mówią o normalnym funkcjonowaniu Trybunału. Policja pozostaje w jego siedzibie, a część sędziów nie może normalnie wykonywać swoich obowiązków. Zamiast przywrócić elementarny porządek i doprowadzić do rozstrzygnięcia sporu zgodnie z prawem, mamy kolejne polityczne deklaracje i wzajemne oskarżenia.
Do tego dochodzą projekty ustaw budzące poważne obawy o przyszłość wolności słowa i niezależności mediów. Nie twierdzę, że już dziś oznaczają one likwidację mediów opozycyjnych. Twierdzę natomiast, że w obecnej atmosferze każda propozycja dająca władzy szerokie możliwości nakładania dotkliwych kar i ograniczania działalności nadawców powinna być traktowana z najwyższą ostrożnością.
I co w tym wszystkim robi opozycja? Co robi prezydent? Nie widzę działań, które mogłyby skutecznie zatrzymać ten proces. Są wypowiedzi, konferencje, zapowiedzi rozmów, polityczne gesty i wzajemne przerzucanie odpowiedzialności. Tymczasem kolejne fakty dokonane stają się częścią codzienności. Nie wiem, czy prezydent i opozycja nie mogą skutecznie zareagować, czy nie chcą, czy też uczestniczą w jakiejś politycznej grze, której zasad społeczeństwo nie zna. Każda z tych możliwości wygląda źle.
Najbardziej niepokojące jest jednak to, że wszystko zaczyna układać się w jeden mechanizm. Rząd przesuwa kolejne granice, sprawdza, na ile może sobie pozwolić, a reakcja przeciwników politycznych pozostaje słaba i nieskuteczna. Społeczeństwo zaś ma się przyzwyczaić, że tak właśnie wygląda polityka.
To nie są już tylko kolejne spory między partiami. To jest walka o to, czy państwo będzie działało na podstawie prawa, czy na podstawie siły politycznej. I właśnie dlatego poprzedni wpis o wojnie domowej nie był przesadą. Dzisiejsze wydarzenia są jego kolejnymi odsłonami. Wojna polityczna trwa, a państwo przegrywa w niej dzień po dniu. Najgorsze, że nie widać nikogo, kto naprawdę chciałby to zatrzymać.