Fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu

Taniec przed złotym cielcem to pierwszy grzech dzisiejszych czasów – bożek taki jak korupcja, sprzedajność, chciwość, żądność, wyzysk, stawianie zarobku nad wartościami (np. pisanie tam, gdzie płacą, dla zysku, nie bacząc na towarzystwo i proweniencję). Zupełnie inne działanie, niż kradzież chleba z głodu. Przekroczenie pierwszego przykazania Dekalogu.
Najbardziej jednak charakterystycznym dla dzisiejszych czasów, przynajmniej w Polsce, jest grzech przeciwko ósmemu przykazaniu – fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu swemu. Oparta na faktach krytyka, słuszne wytknięcie złej drogi, błędu, postępowania, które zależy od człowieka (a więc np. nie jego wygląd, czy łysy, czy ma głupią minę lub odstające uszy) – to działanie zgodne z prawdą, czyli zgodnością z rzeczywistością, z tym, co już się stało. Fałszywe świadectwo to kłamstwo o faktach na temat jakiejś osoby. Kłamstwo fałszywego świadectwa jest jednak również tam, gdzie kłamca przypisuje intencje i z nich wyciąga wnioski. Żeby użyć powszechnie znanego przykładu – Jarosław Kaczyński. „Okłamał”, że nie zostanie premierem po zwycięstwie wyborczym, bo jednak rok później nim został. Trzeszczały o tym wszystkie dziennikarskie celebrytany, nie bacząc na własne, zupełnie oczywiste kłamstwa. Podwójne fałszywe świadectwo – wypowiedź co do intencji i co do przyszłości.
To krzywdzi człowieka, krzywdzi też czytelników i psuje atmosferę życia publicznego.
No i przykre, że „my” jesteśmy też czasem do tego zdolni.