Wielki Bohdan , mądra Maria

„Taśma! To boli”- krzyczał rozemocjonowany Bohdan Tomaszewski, legendarny sprawozdawca sportowy podczas finału turnieju Masters 1976 między naszym Wojciechem Fibakiem a Hiszpanem Manuelem Orantesem,gdy Polak trafił w siatkę. Miałem szczęście znać Pana Bohdana. Darzył mnie, maniaka sportu sympatią. Był w AK, walczył w Powstaniu Warszawskim, a sport był dla niego w jakiejś mierze emanacja naszych dążeń niepodległościowych. Zdarzały się mu wypowiedzi mimo woli śmieszne, jak ta tuż po sensacyjnym zdobyciu przez Władysława Komara mistrzostwa olimpijskiego w pchnięciu kulą w Monachium 1972 . Polski olbrzym rodem z Kresów Wschodnich RP(urodził się w Kownie) wyprzedził jednego Amerykanina o 1 centymetr, a drugiego o 4, zaś rozentuzjazmowany Tomaszewski wołał do mikrofonu: ”A teraz Komar biegnie po swoją torbę. Może ma w niej coś cennego: jakąś pamiątkę albo pomarańczę”... Cóż, to były czasy kiedy pomarańcze pojawiały się nad Wisłą i Odrą głównie przed świętami Bożego Narodzenia, a więc trochę racji nasza legenda mikrofonu miała. Gdy osiem lata później na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie inny polski lekkoatleta Bronisław Malinowski(syn żołnierza Polskich Sił Zbrojnych, który z Wysp Brytyjskich przywiózł żonę- Szkotkę) po nieprawdopodobnym biegu na 3000 metrów z przeszkodami, gdzie na ostatnim okrążeniu przegrywał z Bayi z Tanzanii gdzieś ze 100 metrów, a i tak wygrał wyraźnie, pan Bohdan w uniesieniu krzyczał : ”To zwyciężyła polska siła! To zwyciężyła polska krzepa !”

Zdecydowanie wolałem Tomaszewskiego od słynnego sprawozdawcy piłki i żużla Jana Ciszewskiego, uwikłanego niestety we współpracę ze służbami PRL. Jego określenia były dużo mniej barwne i średnio śmieszyły, gdy żartował z nazwiska króla strzelców Mundialu 1974 podczas z transmisji meczu reprezentacji: „Lato Lato- zima, zima”.

Sport to emocje, zwycięstwa i dramaty, triumfy i cierpienie. O ileż wolę oglądać sportowców, kiedy walczą niż wtedy ,gdy chcąc nie chcąc dają twarz w plebiscytach różnej maści przy których w blasku gigantów sportu grzeją się media, sponsorzy i działacze. Wolę walkę, nie zawsze wszak zwycięską ,niż targowisko próżności, gdzie wielcy ludzie sportu są pionkami w widowisku telewizyjnym. To dlatego z ostatniego plebiscytu na najlepszego sportowca Polski pewnej telewizji i pewnej gazety najlepiej zapamiętam nie tych, którzy wygrali ale tych....którzy się nie pojawili ,bo startowali albo się przygotowywali do zawodów. Choćby wicemistrzynię świata w skoku w zwyż Marię Żodzik, która szczerze powiedziała, że nie przyjedzie na wręczanie nagród, bo musiałaby stracić trzy dni treningów do Halowych Mistrzostw Świat. Ktoś ,kto kocha wygrywać, nie musi koniecznie kochać flesze i przemijający medialny blask.

*Artykuł ukazał się w tygodniku "Sieci"