Uczestniczyłem wczoraj w obchodach I rocznicy tragedii pod Smoleńskiem.
Na sali kongresowej w Warszawie siedziałem obok wdowy po jednym z zabitych w katastrofie i jej dwójki dzieci. Gdy zobaczyła wyświetlone na telebimie zdjęcie swojego męża zaczęła płakać. A potem na ekranie było zdjęcie Maćka Płażyńskiego, a ja sobie przypomniałem, jak odwoził mnie, wraz z Synem, po meczu decydującym o awansie- po latach- Lechii Gdansk do ekstraklasy ( ze Zniczem Pruszków) na dworzec PKP Gdańsk Główny . Pewnie by się cieszył z pucharowych szans swojego klubu mającego jedną z najbardziej antykomunistycznych widowni w Polsce.
A potem był marsz na Krakowskie Przedmieście- pełen nadziei. Bo tej nadziei najbardziej oczekują od nas ci, którzy pred rokiem zginęli na posterunku, na służbie dla Polski.
- Zaloguj lub zarejestruj się aby dodawać komentarze
-
-
- Odsłony: 1831
Chyba wszyscy czuliśmy jakąś nadzieję. Ludzie byli bardzo serdeczni.
Ale najważniejsze, że młodych było więcej niż nas, "weteranów"
Zabrałam tą nadzieję ze sobą i rozdaję ją teraz dalej.
Serdecznie Pana pozdrawiam
Dana