Świat niestety jest jeden, jak przegrywamy, to jednak wygrywamy.
To ja wasz BÓG, Jerzy Ciruk, Heloł
Poległym
Autor: Krzysztof Kamil Baczyński
Nocą, gdy ciemność jest jak zwierzę czarne, stoi cisza jak lęku drgający biały słup. I żyła śmierci bije: na marne - drży - na marne, a rano znów się potknę o rozkopany grób. A dniem stół pusty stoi, zabrakło na nim rąk, które by razem ze mną wznosiły kruchą sieć, a uporczywe twarze i ciała wokół siedzą, jak gdyby tu przykute miłości mroczną wiedzą, i głos na ścianach osiadł jak szron i dzwoni; "Leć!" I każą mi: "Zapomnij!" Więc ręce ciężkie włożyć w ciężarny ołów gliny i pracy toczyć głaz, więc jeszcze dzień obrócić, jak mokry piach wyłożyć, odetchnąć jeszcze śmiercią i jeszcze, jeszcze raz. A potem znowu noc i słuchać długo trzeba, jak schodów trzask się wznosi, jak dławi płótno czarne, a w szyby śniegu bicz: "Na marne - drży - na marne !" i czuję was w ciemności bez ziemi i bez nieba. I wtedy trzeba wierzyć, i każą mi: "Zapomnij!" I trzeba martwą broń zamienić w krzyż i płomień... ulice moich dróg są wszystkie w górę - strome, i cienka struga krwi jak lont się spala - do mnie. Żelazna miłość - tak - wybuchło, zgasło, starło, pozostał tępy mus, co w pięści tkwi jak gwóźdź. Zapomnieć teraz, zdrętwieć, milczeniem tak się struć, żeby mi pisklę ognia na dłoni nie umarło. Odeszli. Noc po nocy. Coraz to krzyk za gardło i tylko cisza po nich i dzwoni śniegu słup, ale się głupie ciało jak ciężki pień uparło, choć rano - ktoś się potknie o mój dymiący grób.
"@kazikstaszewski6275
0 sekund temu
Świat przynudza, ale Józef Orzeł nigdy. :)"
Świat niestety jest jeden, jak przegrywamy, to jednak wygrywamy.
To ja wasz BÓG, Jerzy Ciruk, Heloł
Poległym
Autor: Krzysztof Kamil Baczyński
Nocą, gdy ciemność jest jak zwierzę czarne,
stoi cisza jak lęku drgający biały słup.
I żyła śmierci bije: na marne - drży - na marne,
a rano znów się potknę o rozkopany grób.
A dniem stół pusty stoi, zabrakło na nim rąk,
które by razem ze mną wznosiły kruchą sieć,
a uporczywe twarze i ciała wokół siedzą,
jak gdyby tu przykute miłości mroczną wiedzą,
i głos na ścianach osiadł jak szron i dzwoni; "Leć!"
I każą mi: "Zapomnij!" Więc ręce ciężkie włożyć
w ciężarny ołów gliny i pracy toczyć głaz,
więc jeszcze dzień obrócić, jak mokry piach wyłożyć,
odetchnąć jeszcze śmiercią i jeszcze, jeszcze raz.
A potem znowu noc i słuchać długo trzeba,
jak schodów trzask się wznosi, jak dławi płótno czarne,
a w szyby śniegu bicz: "Na marne - drży - na marne !"
i czuję was w ciemności bez ziemi i bez nieba.
I wtedy trzeba wierzyć, i każą mi: "Zapomnij!"
I trzeba martwą broń zamienić w krzyż i płomień...
ulice moich dróg są wszystkie w górę - strome,
i cienka struga krwi jak lont się spala - do mnie.
Żelazna miłość - tak - wybuchło, zgasło, starło,
pozostał tępy mus, co w pięści tkwi jak gwóźdź.
Zapomnieć teraz, zdrętwieć, milczeniem tak się struć,
żeby mi pisklę ognia na dłoni nie umarło.
Odeszli. Noc po nocy. Coraz to krzyk za gardło
i tylko cisza po nich i dzwoni śniegu słup,
ale się głupie ciało jak ciężki pień uparło,
choć rano - ktoś się potknie o mój dymiący grób.
źródło: poezja.org