| REJESTRACJA
Стукачам, чекистам и членам российской агентуры вход воспрещен

Magia namiętności - odcinek (1)

Obejrzałem przed chwilą w TVN24 wyciskający łzy z oczu program „Czarne na Białym” o losach młodych Polaków w Anglii. Wzruszyłem się, bo przypomniało mi się, jak w roku 1967 wyruszyłem za chlebem do Chicago.

Więc postanowiłem opublikować w Internecie moją powieść autobiograficzną pt. "Magia namiętności", czytaj naszych, polskich. Może przeczytają ją młodzi ludzie myślący o emigracji. Bo ta książka jest między innymi o tym, że nie tylko pieniądze liczą się w życiu. Że nasza polska dusza więdnie na obczyźnie, a szczególnie na Zachodzie, gdzie ludzie o romantycznym wnętrzu, a takimi są Polacy, nigdy nie będą do końca szczęśliwi.

Bo głęboko wierzę, że to nieprawda iż młodzi Polacy są wyzuci z uczuć. Oni tylko w dobie polskiego kryzysu, desperacko goniąc za tym, co istotne, ważne i ważniejsze zapomnieli na chwilę o tym, co w życiu najważniejsze.

Ta książka to przestroga. Bo znam wielu ludzi mieszkających na Zachodzi, którzy cały czas oszukują siebie, że są szczęśliwi. Cały czas mówią o tym co mają, czego się dorobili, ale wrażliwy słuchacz wyczuje, że nie są jednak do końca szczęśliwi bo to, co ich otacza to nie ich miejsca i nie ich ludzie.

I pomyślałem sobie, że od dzisiaj w każdy czwartek będę publikował na blogu kolejne rozdziały mojej wydanej przez przezacną witrynę ARCANA powieści wydanej jako zapis fragmentu historii PRL-u, a także celem pokazania młodym Polakom myślącym o emigracji, że zachodnia ziemia obiecana to nie mleczna czekolada.

Do tego pomysłu zachęcił mnie także przedwczorajszy komentarz internauty komentującego pod nickiem WICHREN, cytuję:

Ta książka to naprawdę gotowy scenariusz filmowy. Dziwi mnie ta opinia, że ludzie pragną krwi lejącej się z ekranu. Na pewno nie dotyczy to wszystkich a nawet większości. Myślę, że w scenariuszu opartym o Pana książkę może znaleźć się wiele scen podnoszących poziom adrenaliny: szybkie samochody, uprowadzenie dziecka i akcja jego odbicia, kontakty z ubekami. Sceny erotyczne w umiarkowanej ilości też mogłyby się znaleźć, choć w książce potraktował Pan te sprawy bardzo dyskretnie. Do tego muzyka z tamtych czasów, najpiękniejsze kobiety, plany filmowe w kilku krajach, egzotyka. Moim zdaniem niepotrzebna jest krew. A film trzeba zrobić teraz, by nasze dzieci i wnuki zrozumiały coś z życia swoich rodziców i dziadków, a także czym był PRL. To nie tylko ocet na półkach. Ocet nie był najważniejszy w tamtych czasach. Za 20 lat zainteresowanie tematem spadnie. Co innego umysły i emocje ludzi będzie zajmować…, koniec cytatu.

Motto książki:
[...] tą niewidzialną siłą, która wprawia świat w ruch, nie są miłości szczęśliwe, ale nieszczęśliwe właśnie.
( Gabriel Garcia Marquez)

Moim zdaniem, udana książka to taka, którą ludzie chcą czytać, bez oglądania się na opinie, mody, czy też trendy.

Noblista Isaak Singer powiedział, że: „nie sposób napisać dobrej powieści, w której nie byłoby wątku miłosnego, a ci, co próbowali doznawali zawsze porażki”. I właśnie w myśl tego spostrzeżenia pisałem „Magię namiętności”, powieść niepoprawnie romantyczną, w której na przekór temu, co obecnie modne, opowiedziałem o pewnej szalonej miłości, jaką Pan Bóg kiedyś podarował parze wybranych przez siebie kochanków. Powiem Pani więcej. Tę niewiarygodną historię opisałem ze strachu, że świat mógłby się o niej nigdy nie dowiedzieć.

Jeśli mnie ktoś spyta, co wynika z tej powieści, odpowiem, że nie wiem, ale w tym przypadku nie to jest najbardziej istotne dla czytającego. A jak mi zarzucą, że bohaterowie to para szaleńców, pozwolę sobie przypomnieć, że "Magia namiętności" to romans, a przecież miłość kończy się bezpowrotnie, gdy któreś z kochanków powraca do racjonalnej wizji postrzegania świata.

Mądry noblista, o którym wspomniałem, odważył się też powiedzieć, że: „literatura powinna być głównie rozrywką, a sztuka zbyt wnikliwa i długa jest nudna nawet, gdy jest dobra”.
Bacząc na tę oczywistość bardzo się starałem, żeby nie zanudzić czytelnika wydłużaniem akcji oraz analizą nikogo nie obchodzących problemów.

Książkę podzieliłem na szereg krótkich opowiadań, pilnując by każde z nich wnosiło coś nowego, generowało napięcie, zawierało jakąś niespodziankę i konkretną puentę.
Z tego powodu „Magia namiętności” to prawie gotowy scenariusz do sensacyjnego filmu. To taki, w dużym cudzysłowie, polski „Doktor Żywago” – tam był tragiczny romans z rewolucją w tle, a tu perypetie miłości, która na swej drodze natrafiła na rafy siermiężnego PRL-u.

By pobudzić wyobraźnię czytelnika posłużyłem się częstymi przeskokami akcji i powrotami do wspomnień dzieciństwa, a pragnąc powieść ożywić, na obrazy czarno-białe, symbolizujące mroczne czasy komuny, nałożyłem zrodzone z marzeń zniewolonych komuną ludzi kolorowe pejzaże ówczesnego Zachodu.

Niektórzy zapewne pomyślą, że to, co opisałem nie mogło się zdarzyć naprawdę, a bohaterów książki nie sposób przyrównać do żadnego wzorca. Zgoda, ale przecież sam Richard Burgin powiedział, że: „im mniej bohater przypomina innych ludzi tym jest prawdziwszy, a jeśli coś daje się porównywać, to już nie jest literatura”.

W myśl słów Isaaka Singera, że: „cała sztuka zajmuje się emocjami, a kiedy zaczyna być zbyt intelektualna traci wszystko”, pisałem głównie o tym, co wzbudza ludzkie namiętności – stąd celowo pretensjonalny tytuł książki. Ale, jeśli wbrew temu, co może sugerować okładka, tytuł „Magia namiętności” czytać w liczbie mnogiej, a więc w odniesieniu nie tyle do pary bohaterów, co do naszych namiętności polskich, sprawa nabiera zupełnie innego wymiaru.

Tworząc „Magię namiętności” wyrzekłem się przesadnych ambicji starając się tak pisać, by w trakcie lektury wzruszyli się jednakowo belwederski profesor i przemiła miła pani, u której się strzygę. I nie dbam o to, że mi wytkną komunał, a jeśli, to stawiam pytanie, czy MIŁOŚĆ, jeśli jest miłością, może być banalna???

Pamiętając o tym, że życie zwykle niesie z sobą więcej wyjątków niż reguł, starałem się stronić od wszelkich generalizacji. Zadbałem natomiast, by każdy fragment książki miał zarówno ziemskie, jak i mistyczne uzasadnienie. W tym aspekcie moja, na pierwszy rzut oka „kiczowata” powieść staje się areną ustawicznej walki pomiędzy emocjami i intelektem, w której bez wstydu przyznaję, emocje często biorą górę. Lecz pytam. Cóż, jeśli nie namiętność, wzmaga bardziej czytelniczy apetyt i radość z lektury?

Mając na uwadze, że istotą literatury jest umiejętność ukazywania jednostkowości, starałem się pisać o ludziach, których znałem najlepiej. Przy sposobności zarysowały się w książce bardzo wyraziście koszmarne realia PRLu, w którym to okresie toczy się akcja. Lecz, co bardzo ważne, stało się to niejako przy okazji, bez zbędnego patosu i nuty przesadnej martyrologii, co bardzo drażni i zniechęca młodych.

I ani się obejrzałem, jak z tego romansu wyszła bardzo polska i patriotyczna książka, która mam nadzieję, dzięki lekkiej formie sprawi, że sięgną po nią chętnie również czytelnicy, którzy nie pamiętają, czym była komuna. Więcej, że ta książka będzie dla nich rodzajem przestrogi, by w dobie wyścigu szczurów w ich życiu nie zabrakło miejsca na uczciwą miłość. Myślę, że to ważne, ponieważ ostatnio, w sferze przyzwoitości w ogólnym wymiarze, dzieje się niedobrze. Wierzę, że ta powieść uświadomi im również, że życie bez namiętności wyjaławia duszę.

Ktoś kiedyś powiedział, że autor nigdy nie wie, dla kogo naprawdę pisze. Czyta go kilkaset, czasem tysiąc osób, ale tylko dla kilku z nich staje się ważny. Więc, jeśli po lekturze „Magii namiętności” znajdzie się choć jedna taka osoba, to znaczy, że było warto napisać tę książkę.

A czy mi się udało ocenią sami czytelnicy, wszakże pod warunkiem, że zechcą przeczytać tę książkę.

A więc dziś pierwszy odcinek.

Uśmiech losu

Był grudzień 1966 roku. Kraków pogrążał się w zmierzchu mroźnego dnia. Wyludnione miasto tonęło w gęstniejącej mgle. Krzysztof wrócił zziębnięty do domu po całym dniu zajęć. Podszyta wiatrem kurtka nie dała ochrony przed surową zimą.

Może zostało jeszcze trochę żaru?, pomyślał z nadzieją.

Zajrzał w ciemną czeluść kaflowego pieca, gdzie pod warstwą popiołu tliło się jeszcze kilka bladopomarańczowych węgielków. Z dna wiadra wygrzebał wyszczerbioną szuflą parę bryłek węgla, które ułożył ostrożnie na wystygłym ruszcie. Przymknął żeliwne drzwiczki, przykucnął i zaczął wprawnie dmuchać w palenisko. Wygasłe węgielki ożywały różowawym blaskiem, aż raptem rozbłysnął pierwszy nieśmiały płomyk.

Za oknem zawył wiatr. Ogień na chwilę przygasł, a z pieca buchnęła na pokój chmura gryzącego dymu. Przymknąwszy oczy, dmuchał nadal. I nagle piec złapał cug. Jęzory bladozłotych płomieni wystrzeliły w górę, oblizując po drodze szamotowe cegły. Ogniste kędziory rozszalały się na dobre.

Przymknął drzwiczki, rozprostował nogi i przytulony do fajansowych kafli wsłuchiwał się w melodię buzującego ognia. Uwielbiał ten odgłos, bo dawał mu poczucie bezpiecznego domu.

     Trzeba by przynieść węgla, pomyślał. Pochwycił stare metalowe wiadro i zbiegł do piwnicy. Przez chwilę szamotał się z zardzewiałą kłódką. Zapalił świeczkę i migotliwy płomyczek rozświetlił piwniczną czeluść. W kącie majaczyła zwalista sterta węgla, zapas na całą zimę. Nadłamanym młotkiem zręcznie rozłupywał, co większe kawały. Miał w tym dużą wprawę. Wiedział, gdzie uderzyć by czarny diament pękał podług jego woli. Napełnione wiaderko wytaszczył na górę, skacząc dla rozgrzewki po dwa stopnie.

Gdy wrócił, mieszkanie było już wypełnione atłasowym ciepłem.

Na ulicy rozległ się przeciągły krzyk wieśniaka sprzedającego drewno na rozpałkę: – Drzewoooo! Drzewooo! Drzewooo! Podszedł do okna, skąd rozpościerał się widok na pokryte koślawą dachówką spadziste dachy starego Krakowa zasnute zielonobrunatnym dymem snującym się ospale z kominów. Jakaś opatulona babulinka odgarniała śnieg z chodnika. Słychać było miarowe szurgotanie szufli, zbitej z kawałka dykty i drzewca, porzuconego przez kogoś po pierwszomajowym pochodzie. Z pobliskiej kuźni dobiegał zmatowiony mgłą brzęk kowalskiego młota. Poza dziurawe rynny sterczały nawisy czarnego od sadzy śniegu. Horyzont zamykało monstrualne cielsko szpetnego budynku, który niedawno wyrósł przed oknami, przesłaniając widok na jego ukochany Wawel. Od tego czasu, ilekroć spoglądał w okno, odczuwał coś w rodzaju przygnębiającej klaustrofobii. Czuł się jak więzień w ciasnej celi.

Włączył przedwojenne, lampowe radio. Zapachniało kadzidłem rozgrzanego transformatora, a na podświetlonej szybce pojawiły się europejskie stolice. Między Londynem a Rzymem, wyskrobał kiedyś szpikulcem cyrkla pionową rysę. To było jego okno na świat, gdzie przy odrobinie szczęścia mógł złapać przebijającą się z trudem przez szum zagłuszarek muzykę wolnego świata, płynącą po falach radia z Luksemburga. Wpatrywał się bacznie w rozedrganą, zieloną źrenicę oka magicznego, pokręcając wprawnie gałką, by się zbyt nie rozwarła. Wsłuchany w zakazaną muzykę, widział świat wolny i kolorowy, jakże inny od tego, jaki go otaczał.

Wtem dał się słyszeć chrobot przekręcanego zamka. To mama. Wracała skonana z pracy, objuczona siatkami, bo akurat rzucili jakiś towar. Mimo zmęczenia na jej utrudzonej twarzy błąkał się tajemniczy uśmiech, a oczy zdawały się błyszczeć radośniej niż zwykle. Jak nieco odsapnęła, zapaliła zatkniętego w szklanej lufce ukochanego giewonta bez filtra, głęboko się zaciągnęła i walcząc z napadem kaszlu, wykrztusiła ochryple:

– Synku! W siatce z burakami jest jakiś list z Ameryki. Zobacz, co to takiego, czy na pewno do nas.

Zaciekawiony przeczytał nazwisko nadawcy.

– Do nas mamo, do nas. Jacyś Mary i Stanley.

– Do nas? – zdumiała się matka. – Czytaj szybko!

Otwierając drżącymi palcami kopertę, poczuł miły, nieznany mu zapach. Pachniało wielkim światem. Z bijącym sercem wyjął zapisane kartki, spośród których wypadły dwa kolorowe zdjęcia. Z jednego rozparta na różowej kanapie, cała w lokach, falbanach i złotych kokardach uśmiechała się jakaś tleniona na platynowo puszysta niewiasta, na oko po pięćdziesiątce. Na drugim, w pozycji na baczność, stał wystrzyżony na jeża zasuszony mężczyzna, o kilka lat starszy.

– No czytaj! – ponaglała mama, podekscytowana tajemniczą przesyłką.

List był pisany gwarą podhalańską, jaką mówiono na początku dwudziestego wieku. Z treści wynikało, iż odnaleźli się dalecy krewni mamy rzuceni falą emigracji do Ameryki. Chcieli zaprosić Krzysztofa do Chicago.

– Synu! – jęknęła wzruszona matka. – Tyle lat się modliłam, aż Bóg się nareszcie zlitował! Jesteśmy uratowani! Jedziesz do Ameryki! Zarobisz pieniądze i dokończysz studia!

Nadzieja

Krzysztof pędził jak szalony na spotkanie z Danutą. W ręce ściskał wytworny, kartonowy bilet na rejs transatlantykiem „Batory” na trasie Gdynia – Kopenhaga – Southampton – Montreal. Szalał ze szczęścia. Nigdy dotąd nie był za granicą, aż tu niespodziewanie wyjeżdża do Ameryki. Wszystko mu się zdało od razu piękniejsze. Oddychał pełną piersią, a zgniłe krakowskie powietrze wydawało mu się czystym tlenem. Fasady krakowskich kamienic stały się jakby mniej odrapane, a zaśmiecone Planty iście rajskim ogrodem. Wszystko już pozałatwiał. A łatwo nie było gdyż w kraju szalał gomułkowski reżim i otrzymanie paszportu na wyjazd do Stanów Zjednoczonych graniczyło z cudem. Poza tym bilet kosztował dwanaście tysięcy i ciężko tyrająca matka musiała się zapożyczyć u kilkunastu znajomych.

Danuta czekała w „Kolorowej”, maleńkiej kawiarence, blisko Uniwersytetu Jagiellońskigo, gdzie lubili się spotykać studenci, a także artyści krakowskiej „Piwnicy”.

– Jadę! – krzyczał od progu, wymachując biletem.

– Kiedy? – spytała, a w jej oczach dało się zauważyć skrywany niepokój.

– Nie cieszysz się? – spytał.

Danuta nic nie odpowiedziała.

– Przecież zarobię pieniądze, kupimy samochód, a może nawet mieszkanie – tłumaczył poirytowany brakiem entuzjazmu narzeczonej.

Z Danutą spotykali się już ponad cztery lata, od początku studiów. Łączyła ich bliska przyjaźń, którą brali za miłość. Paradoksalnie zbliżała ich do siebie całkowita odmienność charakterów. On był bowiem szalonym romantykiem, ona zaś poukładaną do bólu racjonalistką.

– Cieszę się – odparła markotnie. – Ale czegoś się boję. Przecież nie dokończyłeś studiów.

– Czy ty nie rozumiesz, że jakimś cudem wydali mi paszport? – rozzłościł się. – Czekałem na to ponad trzy miesiące. Całymi nocami stałem pod biurem paszportowym pilnując kolejki. Potem te odwołania i warowanie, by nikt nie podmienił listy z zapisami. A kiedy go wreszcie odbierałem na milicji, na trzydzieści pięć wniosków wydali w tym dniu tylko dwa paszporty! Czy ty to pojmujesz?! Tylko dwa paszporty! W tym jeden był dla mnie! To był cud, Danusiu!

Uspokoił się trochę i już łagodniej dodał:

– A ty zawsze to samo! Studia, kariera, poukładane życie i broń Boże żadnego wyzwania losu. Jedno, o czym marzysz to ta typowo krakowska, tchórzliwa egzystencja. Przecież los daje mi szansę! Trzeba zaryzykować!

– Może i trzeba – odparła jeszcze smętniej. – Jedź Krzysiu! Znam cię na tyle by wiedzieć, że cię nie powstrzymam. – Przełknęła zbierające się łzy mieszając niedomytą łyżeczką lurowatą kawę.

Transatlantyk

Kończył się październik 1967roku. W towarzystwie mamy i Danuty, zajechał taksówką na redę gdyńskiego portu. Gramoląc się ze zdezelowanej warszawy, dosłownie zaniemówili na widok monumentalnego cielska słynnego transatlantyku. Królewski statek, jak wieża Babel, wznosił się nad portowym nabrzeżem wypełnionym tłumem rozemocjonowanych ludzi. Statek był imponujący. Porażał ogromem. Olśniewał dziewiczą bielą. Ogłuszał rykiem syren pokładowych, jakby w finale filharmonicznego koncertu zagrało jednocześnie tysiące puzonów. Dojścia do statku bronił ciasny kordon milicjantów. Na portowym podeście grała orkiestra reprezentacyjna marynarki wojennej. Zewsząd było słychać nerwowe nawoływania wyjeżdżających za wodę szczęśliwców i pozostających w kraju cierpiętników. Rosło zamieszanie. Na szpaler milicjantów napierał gęstniejący tłum.

Krzysztof pożegnał się z matką.

Na widok łez w jej zmęczonych oczach, z kluchą w gardle usiłował jej dodać otuchy:

– Mamo! Nie ma się, co martwić! Wracam za trzy miesiące. To szybko przeleci.

– Dbaj o siebie, synku! – prosiła matka.

Złapał ją mocno za ręce. Próbowała się uśmiechnąć.

 – Jak ciebie nie będzie, pójdę na tę operację woreczka, którą odkładałam od tylu miesięcy.

– To dobrze, mamo! Rana się szybko zagoi i będziesz wreszcie mogła zajadać ten twój ulubiony bigos – próbował dowcipkować.

– Mam dziwnie złe przeczucia, synku. – Spojrzała na niego, jakby się z nim żegnała na zawsze.

– Mama znowu swoje! Wszystko będzie dobrze!

Zmartwiona kobieta patrzyła na syna w milczeniu, starając się zapanować nad wzruszeniem.

Przyszedł czas pożegnać Danutę.

Kiedy ją przytulił, drżała jak w ataku febry i po długim milczeniu wyszeptała:

– Krzysiu! Kochanie! Strasznie się czegoś boję!

Nie lubił pożegnań. Nigdy nie wiedział, co mówić w takich sytuacjach, więc i tym razem milczał.

Sprawę rozwiązał portowy megafon:

„Pasażerowie proszeni są o przygotowanie paszportów i biletów do odprawy”.

– Pa! – Danusiu! Sama widzisz...

W jednej ręce ściskał dokumenty, a w drugiej wlókł za sobą ciężką, tekturową walizę, gdzie miał trochę rzeczy osobistych i prezenty. Najcięższy był zakupiony w Cepelii – rzeźbiony w drewnie orzeł z rozpostartymi skrzydłami, którego z trudem upchnął pomiędzy kryształy i firmowe flaszki czystej wyborowej. Przepychając się przez kłębowisko podnieconych ludzi, dotarł w końcu do trapu pokrytego szkarłatnym dywanem. Kiedy stał bezradnie, nie wiedząc, co począć, usłyszał uprzejmy głos:

– Pan pozwoli ze mną. Pozwoli pan również, że zabiorę pańskie bagaże i pomogę panu dokonać odprawy.

Ubrany w biały mundur steward okrętowy, wyglądał tak elegancko, że wydał się Krzysztofowi co najmniej bosmanem. Kroczył za taszczącym jego walizę stewardem równie oszołomiony, co zażenowany. Po raz pierwszy ktoś coś robił za niego. Po przejściu przez odprawę steward wprowadził go na statek.

– Teraz zaprowadzę pana do kajuty – skłonił się uprzejmie.

Szli przez labirynt korytarzy wyścielonych miękkim, puszystym dywanem. Uderzała nieskazitelna czystość, a mosiężne poręcze lśniły od polerki. Statek był przepojony podniecającym zapachem luksusu.

– Proszę się rozgościć, a jakby pan czegoś potrzebował, to tutaj jest dzwonek, wystarczy raz przycisnąć – steward skłonił się grzecznie i zostawił go samego.

Przysiadł na krawędzi łóżka. Nie mógł pozbierać myśli. Aż raptem poczuł delikatne drżenie statku i dyskretny pomruk maszyn okrętowych.

A więc to wszystko prawda! Płynę do Ameryki!

Zauroczenie                                                                                                             

Drugiego dnia podróży oficer rozrywkowy zapowiedział na wieczór uroczysty bal kapitański.

Co ja teraz zrobię?, strapił się Krzysztof.

Co prawda zabrał ze sobą niegdyś białą koszulę, poprzecierany krawat i mocno znoszony garnitur, lecz ten dyżurny zestaw w niczym nie przypominał stroju balowego. Przywołał z pamięci, jak po pierwszym semestrze dostał na Akademii Górniczo–Hutniczej sorty mundurowe. Był to o kilka numerów za duży, górniczy mundur w stalowym kolorze, z solidnej gabardyny, który nieoceniony pan Mączka, przedwojenny krawiec, przerobił mu na garnitur za przystępną cenę. W tym szarym surducie, z fasonu przypominającym rycerską zbroję opędził dziesięć semestrów.

– Kurczę! Ale kompromitacja! myślał zdesperowany. – Na balu będą same wystrojone damy, a ja się mam przyodziać w ten koszmarny szarobury pancerz!

Wieczorem, tuż przed rautem, do drzwi kajuty zapukał dyskretnie steward i poprosił uprzejmie:

– Jeśli można, zabiorę pańską wieczorową toaletę do odprasowania.

Cholera! - zaklął pod nosem. – Ładnie się zaczyna.

Pąsowy ze wstydu, podał stewardowi znoszone ubranie, w którym zdał w czasie studiów blisko setkę egzaminów, świętując każdorazowo do białego rana. Steward dokonał jednak cudu i odprasowany garnitur odzyskał jaki taki wygląd.

Po wejściu do sali balowej, zaparło mu oddech. Jak świat światem nie widział takiego przepychu. Kryształowe kandelabry rozświetlały salę tysiącami migotliwych iskier, które się odbijały w wielkich kryształowych lustrach. Dystynkcji dodawał mahoń, zdobione sztukaterią plafony i mosiężne inkrustacje. Na stolikach zasłanych wykrochmalonymi obrusami oczekiwały na gości wykwintne nakrycia. Wszystko przyozdobione egzotycznym kwieciem. W tle przygrywała dyskretnie okrętowa orkiestra, a pod ścianą prężył się szpaler kelnerów w kremowych smokingach. Orkiestra zagrała tusz. Zapadła uroczysta cisza, przerwana po chwili zamaszystym wejściem kadry oficerskiej, pod wodzą kapitana. Mundury galowe polskiej marynarki, złote epolety i galanteria oficerów robiły piorunujące wrażenie. Dały się słyszeć westchnienia kobiet. Kapitan powitał zaproszonych gości i bal się rozpoczął.

Krzysztof miał dzielić stolik z trzema paniusiami nie pierwszej młodości, ale wciąż w pretensjach.

– Oj, nie będzie lekko! – pomyślał sobie w duchu. – Trzeba je będzie zabawiać co najmniej do północy.

Na szczęście, jego współtowarzyszki oddały się lekturze wielostronicowego menu. Lista wymyślnych przystawek, królewskich dań głównych i szokujących deserów zdawała się nie mieć końca, a nazwy tych wszystkich potraw znał jedynie z amerykańskich filmów.

Po chwili nadszedł kelner i z ugrzecznionym ukłonem oznajmił, iż wszystko, co w karcie, wliczono w cenę biletu.

– Proszę się nie krępować i śmiało zamawiać, co sobie państwo życzą.

Zadziwione staruszki rozdziawiły szeroko buzie:

– Czy mam przez to rozumieć, że mogę zamawiać, co zechcę, bez dopłaty? – spytała z niedowierzaniem najbardziej puszysta.

– Ależ oczywiście! Jestem do państwa usług! – skłonił się wyraźnie rozbawiony kelner.

Zaczęła się kolacja, przypominająca ucztę bogów. Oszołomiony, miętosząc w dłoniach menu, nie miał zielonego pojęcia, od czego zacząć.

W kraju w sklepach straszą puste półki – rozmyślał z poczuciem winy. – Co pewien czas coś rzucą na rynek od wielkiego święta, a tutaj, całe półmisy najprzedniejszych szynek parmeńskich, salami, pasztetów, tace pełne prowansalskich serów, żółwiowe zupy, krewetki, homary, langusty, krwiste polędwice i sięgające sufitu pryzmy egzotycznych owoców ze wszystkich stron świata!

Korzystając z okazji, ożywione staruszki zaczęły bez skrupułów zamawiać wszystko, à la carte, a cierpliwy kelner ledwie co nadążał z dostawą. Speszony łapczywością współtowarzyszek prawie nic nie zamawiał, chcąc, choćby troszkę podratować honor stolika. Co za koszmarne baby – myślał zawstydzony. – Wyfiokowane i zlane rosyjskimi perfumami, ale wstyd. Szczęśliwym trafem kolacja miała się ku końcowi.

Orkiestra znów dała tusz i przygasły światła. Zapanowała tajemnicza cisza. Wtenczas niespodzianie zagrzmiały fanfary, a w rytm bicia kotłów, bębnów i perkusji na salę wpełzł wijący się między stolikami wąż kroczących gęsiego kelnerów niosących ponad głowami na srebrnych paterach fantazyjne kompozycje rzeźbione w płonących lodach.

Chyba mi się to śni – pomyślał.

Objawienie

Jego medytacje przerwało głośne stuknięcie obcasów. Salutował jeden z oficerów:

– Pan kapitan będzie wielce zaszczycony, jeśli pan zechce przyjąć zaproszenie do loży kapitańskiej – oznajmił Krzysztofowi, który obejrzał się odruchowo za siebie sądząc, że oficer zwraca się do kogoś innego.

– Pan mówi do mnie? – zapytał skonfundowany. – To chyba jakaś pomyłka!

– Nie ma żadnej pomyłki, to pan jest proszony – odparł z tajemniczym uśmieszkiem wyprężony oficer.

Zszokowany przeprosił swe współtowarzyszki i ruszył za oficerem. Kiedy podeszli bliżej loży kapitana, wpadł w jeszcze większe osłupienie. Na skórzanych kanapach, w towarzystwie rozbawionej kadry oficerskiej siedziało, jak zdążył zliczyć, osiem niewiarygodnie pięknych dziewcząt. Ich urodę podkreślały stroje szokujące przepychem i wytwornym krojem, jak z żurnali domów mody Paryża, Londynu czy Nowego Jorku. To nie może być prawda! Chyba mi się to wszystko przyśniło!, myślał gorączkowo. Gdy tak stał, bez słowa, pan kapitan oznajmił z tajemniczą miną:

– Proszę uprzejmie przyjąć do wiadomości, że jedna z tych pięknych pań wyraziła życzenie, by pan dzisiejszego wieczoru zjadł z nami kolację.

Krzysztofowi zakręciło się w głowie. Oniemiały z wrażenia miętosił nerwowo poły marynarki, którą próbował niezdarnie ukryć przed taksującym wzrokiem dziewczyn. Boże, co za wstyd – starał się zebrać myśli. – Takie towarzystwo, a ja stoję przed nimi w niemodnym, przenicowanym ancugu!

– Jest mi niezmiernie miło – wydusił z siebie w końcu. – Ale czy mogę spytać, czym sobie zasłużyłem na to zaproszenie?

– Siadaj przyjacielu! – nakazał stanowczo rubaszny kapitan, po czym wrzucił do szklanki kilka kostek lodu, zalał na trzy palce złocistą szkocką whisky dopełniając naczynie coca-colą.

– To najlepsze lekarstwo na morską chorobę – stwierdził z miną znawcy, podając mu drinka.

– Bardzo dziękuję! Zdrowie pięknych pań, pana kapitana i panów oficerów! – wyrecytował roztrzęsionym głosem. Nigdy jeszcze nie pił whisky z coca-colą. Pierwszy łyk miał z lekka mydlany posmaczek, lecz drugi smakował już lepiej, a trzeci zdał się wręcz wyśmienity. Whisky zrobiła swoje i nareszcie poczuł miłe rozluźnienie.

Zajęte rozmową towarzystwo zdawało się nie zwracać na niego uwagi. Ze strzępów dyskusji zdążył jednak wywnioskować, że te piękne kobiety to najlepsze polskie top modelki, udające się z Modą Polską na światową wystawę „Expo 67” w Montrealu. Zaczynało do niego docierać, że siedzi w towarzystwie najpiękniejszych Polek końca lat sześćdziesiątych. Z rozmowy domyślił się, że nie jest to ich pierwsza podróż za ocean sławnym transatlantykiem, bowiem wszystkie świetnie znały pana kapitana i jego kompanów.

Ależ ci faceci mają wspaniałą robotę, pomyślał z zazdrością.

Suto podlewane spotkanie krążyło wokół opowieści, w których się przewijały słynne metropolie Europy, Australii i obu Ameryk. Wiało światowym salonem.

– Co ja tutaj robię? – starał się zebrać myśli. – Tu sami światowcy, a ja, skromny student ledwie wiążący koniec z końcem, z semestru na semestr, który nie był nawet w Czechosłowacji!

Kiedy tak medytował, kątem oka uchwycił ukradkowe spojrzenie jednej z modelek. Najwyraźniej mu się przyglądała. Po chwili przyłapał ją ponownie. Była to przepiękna długowłosa brunetka, o migdałowoe wykrojonych, piwnych oczach. Kiedy spojrzał w jej stronę spuściła pośpiesznie powieki i odwróciwszy głowę, udawała zajętą rozmową.

Gdzieżby taka dziewczyna zwróciła na mnie uwagę? Coś mi chyba odbiło, westchnął, powróciwszy z obłoków na ziemię...

CDN w przyszły czwartek
autor Krzysztof Pasierbiewicz

Post Scriptum
Paskudzącemu na moim blogu hejterowi piszącemu pod nickiem "cdn" oraz zmanipulowanym przez niego frajerom piszącym pod nickami tolens; felek, tarantoga, andzia; terenia; NASZ-HENRY; HENRYKHENRY; markop; danuta; angela, gorylisko …et consortes dedykuję okolicznościową piosenkę - kliknijcie sobie na biały trójkącik pod notką.
 

...
Krzysztof Pasierbiewicz - ...
Opinie użytkowników
Forum jest miejscem wymiany opinii użytkowników, myśli, informacji, komentarzy, nawiązywania kontaktów i rodzenia się inicjatyw. Dlatego eliminowane będą wszelkie wpisy wielokrotne, zawierające wulgarne słowa i wyrażenia, groźby karalne, obrzucanie się obelgami, obrażanie forumowiczów, członków redakcji i innych osób. Bezwzględnie będziemy zwalczali trollowanie, wszczynanie awantur i prowokowanie. Jeśli czyjaś opinia nie została dopuszczona, to znaczy, że zaliczona została do jednej z wymienionych kategorii. Jednocześnie podkreślamy, iż rozumiemy, że nasze środowisko chce mieć miejsce odreagowywania wielu lat poniżania i ciągłej nagonki na nas przez obóz "miłości", ale nie upoważnia to do stosowania wulgarnego języka. Dopuszczalna jest natomiast nawet najostrzejsza krytyka, ale bez wycieczek osobistych.
Obrazek użytkownika bibinowik

Czekam z niecierpliwością , dziś czwartek ! Będzie część druga ????
Pozdrawiam !

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@ALL

A tu można zobaczyć, jakże inaczej można było komentować niniejszą notkę na Salonie24:

http://salonowcy.salon24.pl/652762,magia-namietnosci-odcinek-1

Osobnik komentujący na NB pod nickiem "cdn" tam również próbował mi blog spaskudzić i szczuć na mnie innych komentatorów, ale przepędzili go internauci, którzy się na nim natychmiast wyznali. Poza tym na S24 można intruzów blokować, a na NB takiej możliwości nie ma.

Pozdrawiam, Krzysztof Pasierbiewicz

Obrazek użytkownika Domasuł

Faktycznie, miło i kulturalnie. A tutaj jakaś banda łobuzów.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@ALL --- Miło mi donieść, że dzięki nad wyraz licznym komentarzom hejterów i zrobionych przez nich w konia niekumatych pisowskich trolli piszących pod nickami: cdn; tolens; felek, felicjan, tarantoga, andzia; terenia; NASZ-HENRY; markop; danuta; angela … et consortes moja notka o rozpoczęciu publikowania na blogu "Magii namiętności" w odcinkach wskoczyła na pudło najczęściej komentowanych - vide: http://naszeblogi.pl/popularne/komentarz --- Więc nie pozostaje mi nic innego, jak rzeczonym podziękować za reklamę mojego romansu. Krzysztof Pasierbiewicz

Obrazek użytkownika felicjan

@ALL ---:) Żaden to sukces jeśli zważymy, ze wszystkie te komentarze napisane zostały przez kilka zaledwie osób, a aż połowa z nich przez jedną osobę - autora blogu.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@felicjan --- "Żaden to sukces jeśli zważymy, ze wszystkie te komentarze napisane zostały przez kilka zaledwie osób, a aż połowa z nich przez jedną osobę - autora blogu..." --- Jakby Pan był nieco bardziej kumaty to by Pan w lot złapał, że mnie nie o sukces, lecz o Polskę chodzi. Ale Pan jest na to zbyt krótki, panie pożal się Boże profesorze. I chyba Gazeta miała rację pisząc, że pan chyba jednak nie jest Żydem, bo Żydzi są inteligentniejsi.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@cdn; tolens; felek, tarantoga, andzia; terenia; NASZ-HENRY; markop; danuta; angela, gorylisko, et consortes. --- Aż się boję pomyśleć, co będzie we czwartek, jak powieszę drugi odcinek "Magii namiętności". Więc z góry ostrzegam, że będą momenty!!! Krzysztof Pasierbiewicz

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@ALL --- Wczoraj wybuchła afera hejtowa. Okazało się, że pani premier Kopacz zamierza zatrudnić w zbliżającej się kampanii kampanii wyborczej pięćdziesięciu nowych hejterów. Osobnicy (osobnik?) piszący pod nickami: cdn; tolens; felek, tarantoga, andzia; terenia; NASZ-HENRY; markop; danuta; angela, gorylisko … et consortes to trollujący u mnie starzy trolle i zmanipulowani przez nich mało kumaci komentatorzy, którzy nie zdają sobie sprawy, że zostali zmanipulowani przez hejtera piszącego aktualnie pod nickiem cdn. Ten hejter zajmuje się zawodowo manipulacją, gdyż jest epistemologiem, czyli filozofem, który z racji zawodu powinien się zajmować relacjami między poznawaniem, poznaniem a rzeczywistością, a więc powinien być filozofem rozważającym naturę takich pojęć jak: prawda, przekonanie, sąd, spostrzeganie, wiedza czy uzasadnienie. Sęk w tym, że rzeczony profesor miast prawdę odkrywać zajmuje się jej zamazywaniem, jako jeden z najznaczniejszych w Polsce przeciwników lustracji. To jemu właśnie udało się na mnie poszczuć ludzi, którym się wydaje, że oblewając mnie pomyjami walczą o Polskę, nie zdając sobie sprawy, że zostali sprytnie omamieni. Tu chodzi o zniszczenie książki, która jest niepoprawna politycznie, a salon III RP nie toleruje takiej literatury. Pozdrawiam. Krzysztof Pasierbiewicz

PS. Nie zdziwił bym się także, a jestem nawet prawie pewien że osobnicy oblewającymi mnie na NB pomyjami to tenże profesor piszący pod różnymi nickami, który sam ze sobą dyskutuje. Byli jego studenci mi mówili, że przerabiał z nimi takie manipulacje na zajęciach. To zawodowiec proszę Państwa.

Obrazek użytkownika NASZ_HENRY

Mało kumaty to jest autor tego klimakterycznego bloga ;-)

Obrazek użytkownika felicjan

Pan Krzysio, spryciula, wkleja już po raz trzeci, by był u góry, komentarz, który ma ustawić jego oponentów, poniżej, w niekorzystnym świetle. To jest stary "numer" pana Krzysia: wszyscy jego krytycy to zły, lewacki profesor, tym razem bez nazwiska, ale wiemy o kogo chodzi. Zabieg jest prymitywny, jak cały pan Krzysio. Profesor JW robi u niego za "czarnego luda" ("przeciwnik lustracji" itp. itd.) Mniej zorientowani w sprawie czytelnicy mają się domyślać, że skoro ten zły, lewicowy profesor atakuje pana Krzysia to znaczy, że pan Krzyś jest istny anioł, wzór cnót prawicowych, patriotycznych z Krakowa. Proste? To jest pana Krzysia "numer" fundamentalny, założycielski.
Aktualna, zmodernizowana wersja tego panakrzysiowego "numeru", bo liczba osób krytykujących go znacznie ostatnio wzrosła, brzmi tak, że zły profesor piszący pod nickiem cdn zmanipulował innych, "mniej kumatych" komentatorów.
Że co, że to śmieszne? Tak, dokładnie tak śmieszne jak sam pan Krzysio. A czy ktoś da się na to nabrać? Trudno powiedzieć, ale pan Krzysio na to liczy.
W swoim bl(a)gowaniu stosuje Pasierbiewicz wiele innych oszukańczych chwytów. Jest ich ich tak wiele, że łącznie wskazują albo na talent Pasierbiewicza do łgarstwa i matactwa, albo na profesjonalne przeszkolenie.
A jeśli to talent, to trzeba bezstronnie przyznać, że wielki. Tyle, że jedyny. Bo reszta to zwykła tandeta.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@felicjan --- A teraz Panu wytłumaczę jak to działa. Pański komentarz to albo A. Komentarz nasłanego przez Platformę hejtera w celu oplucia autora blogu i podpuszczenia na niego innych komentatorów z jego opcji politycznej, albo B. Komentarz podpuszczonego przez wspomnianego hejtera niekumatego pisowskiego głupka, który się dał w konia zrobić. A to wszystko celem skłócenia autora blogu ze "swoimi", a także po to, żeby w tefałenie Halicki z Szejnfeldem mogli pokazywać takie komentarze, jako dowód tego "jak się żre ze sobą lud pisowski. Kuma Pan, czy mam jeszcze raz powtórzyć?

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@felicjan --- "Pan Krzysio, spryciula, wkleja już po raz trzeci, by był u góry, komentarz, który ma ustawić jego oponentów, poniżej, w niekorzystnym świetle..." --- Szanowny Panie Felicjanie! Tak. Ma pan rację. Celowo po raz trzeci wklejam tę informację. Ale robię to po pierwsze dlatego, że nie każdemu chce się czytać wszystkie komentarze, a po drugie nie dlatego bynajmniej, by jak Pan pisze: "pokazać moich oponentów w niekorzystnym świetle". lecz w tym celu by ich przedstawić w świetle odpowiadającym prawdzie, jako trolli bądź pisowskich frajerów zmanipulowanych przez oddelegowanego przez system zawodowego hejtera piszącego pod nickiem "cdn", niejakiego Jana Woleńskiego (sam się do tego na moim blogu przyznał, co każdy może sobie sprawdzić), profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, a zarazem zdeklarowanego przeciwnika lustracji, a więc osobnika utrudniającego dochodzenia prawdy historycznej. Platforma idzie na dno i pani premier Kopacz, jak powiedziała jej rzeczniczka rzuca do walki ober hejterów, czego przykład możecie Państwo właśnie zobaczyć na moim blogu po przestudiowaniu dodanych do niniejszej notki komentarzy. Krzysztof Pasierbiewicz

Obrazek użytkownika angela

@drrKP, ja nie strasze/tak zle nie wygladam, jakby chcial autor/, tylko zwracam uw
co robi.
Widze, ze za komemtowanie 'wykletych', wzial sie SAMMM autor, slowo jego warte tyle, co jego harlekin .

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@angela --- "@drrKP, ja nie straszę/tak źle nie wyglądam, jakby chciał autor..." --- W takim razie ocenę pozostawiam internautom - vide: http://niepoprawni.pl/cgi-bin/watermark.cgi/sites/default/files/ilustrac...

Obrazek użytkownika angela

A te brudne gacie,to sobie zaloz na nos, p.drrr i jego ujadająca ferajna,to się wam modelka przysni.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@angela --- "A te brudne gacie, to sobie załóż na nos, p.drrr i jego ujadająca ferajna, to się wam modelka przyśni..." --- Wielce Szanowna Pani Angelo! Dzień dobry. W nocy stało się coś znacznie gorszego, bo mi się Pani przyśniła! W tych barchanowych pantalonach z klapką! W życiu jeszcze takiego seksownego snu nie miałem. Proszę się uśmiechnąć! - https://www.youtube.com/watch?v=xKAJcRzHyps Czuj duch! Hej!

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@Angela --- Wielce Szanowna Pani Angelo! Jak już z Pani żółć zejdzie proszę posłuchać jak pięknym może być świat: https://www.youtube.com/watch?v=m5TwT69i1lU Dobranoc!

Obrazek użytkownika angela

@drrKP, Wybulisz p.panie drr KP pare tysiaczakow,za reklamę swoich bzdetow.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@angela --- "Wybulisz p.panie drr KP parę tysiączaków, za reklamę swoich bzdetów..." --- Wielce Szanowna Pani Angelo! W Krakowie na takie pogróżki odpowiada się: "Nie strasz, bo się z...asz! Pozdrawiam Panią serdecznie!

Obrazek użytkownika angela

Dajmy sobie spokoj,z dewiatem,ktory zyje urojonymi wspomnieniami, przezywanymi w amoku alkoholowym,a które spisal, ku uciesze takich samych jak on.
Powiescidlo to,nalezy reklamowac,w seks shopach w celu podniesienia sprzedaży akcesoriów,tylko taki z niego pozytek.
Tutaj na Naszych Blogach, reklamować to 'dzielo", po prostu nie przystoi, ze względu na tresc,ale również dlatego,ze za reklamę się placi.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@Angela --- "Powiescidlo to, nalezy reklamowacw seks shopach w celu podniesienia sprzedaży..." --- Szanowna Pani Angelo, a propos seks shopów to mam coś dla Pani. Moherowe stringi w kolorze brudny popiel, albo hit sezonu - barchanowe pantalony z klapką na zatrzaski. Wysyłka gratis. Proszę się pośpieszyć bo Panią Pani Andzia podkupi.

Obrazek użytkownika goscaga

@ANGELA
Pani jednak przeczy sobie samej"Dajmy sobie spokoj,z dewiantem,ktory zyje urojonymi...itd"

no,wiec dajmy sobie spokoj,ale ciagle Pani tutaj egzystuje...nie rozumiem/

Obrazek użytkownika HenrykHenry

Jeszcze tylko jedno >>> NaszeBlogi wydawalo mi sie sa portalem dyskusyjnym i majacym , tak uwazam , w zamysle opisywanie i komentowanie biezacych i historycznych wydarzen politycznych , spolecznych. Ale wydarzen z zycia Polski - no moze z uwzglednieniem wydarzen swiatowych ale takich ktore by wplyw i na nasze zycie mialy.
Przepisywanie tutaj tej GRAMOTY pasierbiewicza p.t. "no jakos tak" , dla mnie to knot "onanisty samotnika", jest jakims szalenstwem i piramida bezguscia.
Pasierbiewicz pomylil miejsca NB z taka gazeta "Kobieta w Zycie"(specjalnie w Zycie a nie w Zyciu).

Wydawictwo ARCANA cos takiego wydalo (co sie za tym kryje ?-w Krakowie juz cwierkaja) Panie Boze ty widzisz i nie grzmisz

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@HenrykHenry --- "Wydawictwo ARCANA cos takiego wydalo (co sie za tym kryje ?-w Krakowie juz cwierkaja) Panie Boze ty widzisz i nie grzmisz..." --- Proponuję podpalić Wydawnictwo ARCANA. Dla ułatwienia podaję adres: Kraków, ul. Dunajewskiego 6. W tej samej kamienicy mieszka znany krakowski były poseł Platformy, więc jak się z nim dogadacie to może Wam w nocy bramę otworzy.

Obrazek użytkownika terenia

@Krzysztof Pasierbiewicz 23:13

W tej beznadziejnej w pańskim wydaniu polemice zagalopował się pan ciut za daleko...ten wpis jest podżeganiem do czynu karalnego....panu zaś wydaje się,że jest pan dowcipny

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@terenia --- "ten wpis jest podżeganiem do czynu karalnego...." --- To proszę na mnie donieść do Prokuratury. Póki, co przesyłam Pani piosenkę: https://www.youtube.com/watch?v=p4FOEosO1k4 Hej!

Obrazek użytkownika goscaga

prosze sie tak nie denerwowac,poniewaz w takim zaczadzeniu umyslu nie mysli sie racjonalnie

spacer,..nieco stanac z boku nalezy...I od razu bedzie lepiej ...tak z troski o pogubionrgo czlowieka to pisze

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@Henrykhenry --- "Jeszcze tylko jedno..." --- Trzymam za słowo. Krzysztof Pasierbiewicz

Obrazek użytkownika goscaga

tyle wczoraj sie tutaj dzialo,ze zupelnie umknelo mi,aby wspomniec,iz swego czasu,bodajze zaraz po wydaniu owej ksiazki nie udalo mi sie jej nabyc,gdyz po prostu zabraklo (tutaj,gdzie mieszkam)

takze obecnie z przyjemnoscia te powiesc przeczytam wlasnie tutaj

P.S. BLOG p.Pasierbiewicza czytam od momentu utworzenia ,musze przyznac,ze od razu go polubilam(blog)

chociaz szczerze mowiac niektore notki,te okraszone pikanteria nieco odpychaly(moja opinia)ale to nie znaczy,ze nalezy czlowieka zaraz zmarginalizowac I opluc

coz,mimo,ze usiluja tutaj narzucic swoje myslenie I styl bede nadal tutaj z przyjemnoscia zagladac I czasem moze probowac przekonac,(zeby nie zabrzmialo egoistycznie) ze takie traktowanie Autora P.K. jest po prostu ogromnie niesprawiedliwe I krzywdzacebo kazdy zasluguje na szacunek,a jakie przestepstwo popelnil Autor,ze Mu sie go odbiera zupelnie bezpodstawnie

Pozdrowienia dla p.Pasierbiewicza I dziekuje

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@gaskaga --- Szanowny Panie, intuicja mi podpowiada, że Pan nie dowierza, iż te ataki na autora blogu to czyste hejterstwo. Nasiliły się teraz, bo pani premier Ewa Kopacz wezwała Platformę do ataku hejterskiego - wszystkie media o tym trąbią. Dlatego proszę się tym nie przejmować. A książkę, którą z taką furią zaatakowali, gdyż jest politycznie niepoprawna, czytelnicy mojego blogu ocenią sami. Niemniej jednak serdecznie dziękuję za wsparcie i odwagę przeciwstawienia się temu gangowi trolli, którzy nie cofną się przed żadną obelgą, czego Pan na sobie doświadczył doświadczył. Serdecznie Pana pozdrawiam i zapraszam w najbliższy czwartek na drugi odcinek książki. Krzysztof Pasierbiewicz

Obrazek użytkownika terenia

@goscaga

Szanowna Pani wiekopomne dzieło K.Pasierbiewicza do nabycia w 19 sklepach .Wystarczy tylko wejść w Ceneo.pl wpisać tytuł i może stać się Pani szczęśliwą nabywczynią interesującej Panią książki. Ceny od 10zł z groszami +koszt dostawy.
Książka dostępna od 2011 roku,nie ma problemów z jej nabyciem dla chcących!

Na marginesie ...dopóki będzie Pani entuzjastką i potakiewiczką,będzie pani miała "szacunek"autora bloga,w momencie,gdy czegoś Pani nie zaakceptuje zostanie Pani włączona do grupy hejterskiej.
pozdrawiam

Aby być szanowanym ,należy szanować innych.

Obrazek użytkownika felicjan

Każdy zasługuje na szacunek, to fakt. Z wyjątkiem tych, którzy na niego nie zasługują: kłamców i notorycznych krętaczy.

Obrazek użytkownika HenrykHenry

Caly czas pan konfabuluje i zmysla.
Czy pana kontakty z "Piwnica pod Baranami" i tym zboczencem Skrzyneckim panem i wladca tejze piwnicy, TW SB, homoseksualizm , syfilis o ktorym pan wspomina lacza sie jakos?!. Napisal pan o tym by wyprzedzic ewentualne wpisy na ten temat, taka "tykajaca bomba" ?. Mysle ze nie przypadkowo padly te slowa.
Czy to sie jakos laczy z rozpracowywaniem przez SB srodowiska Piwnicy pod Baranami i pana bezposrednio.Wiadomo ze rozpracowania SB prowadzilo nawet wobec wlasnych ludzi , a moze szczegolnie wobec wlasnych ?.
Czy w zwiazku z tym (takie byly plotki,przecieki ?) pana pierwsza zona odeszla ?.
Nie chce sie babrac w pana zyciu . Kazdy jest kowalem swego, ale , oto mniej wiecej dlaczego ...
Mitoman , megaloman , notoryczny klamca i manipulator. To Pasierbiewicz i pan chce tu dyktowac poglady , trendy i uczyc i ganic i wskazywac i naprawiac i wyznaczac kierunki - jak inni maja myslec postrzegac ... baaa , pan chce ta umeczona Polske naprawiac !!!. Wszedzie sie wpycha by go zauwazono , by go zaakceptowano. Posel Terlecki to jego wrog najgorszy. Bo jasno i twardo stwierdzil kim jest Pasierbiewicz. Oznajmil tez na przykladzie jego kto w PiS miejsca miec nie moze. W zamian Pasierbiewicz "odszczekal" sie wyjatkowo chamskim wpisem i przypisem do fotografi posla.
Pamietacie ten wpis ?!!! - nie trudno odnalez kto nie pamieta lub nie widzial.

Tylko niewielki przyklad , a moglbym opisac ich wiele , na roznych portalach co jakis czas podpiera sie pan tymi historyjakami o tatusiu zameczonym przez UB.Raz jest to legendarny dowodca AK (nota bene nikt o takim nie slyszal)innym razem cos o RAF pan wspomina.Mamusia wyprzedawala rodowe dobra by dzieci wyksztalcic po nocy pracowala piszac na maszynie (czy przepisywala dokumenty Urz.Bez.Pub.?) gdzie indziej szyjac i bach - mieszkanie w kamienicy resortowej !!!. Do dzisiaj w niej pan mieszka i prosze mi tu nie p...ic o jakiejs zamianie. Takie bajki to pod "Dworcowa".
Nie bede sie rozpisywal kto mogl mieszkac w takiej kamienicy. Na koniec - syn takiego zolnierza , legendy podziemia , stale inwigilowanego i zameczonego przez UB , sam demonstrujacy swoj opozycyjny charakter - w 1967 roku wyjezdza do USA. Popytajcie dzieci innych zolnierzy podziemia niepodleglosciowego czy mieli tez takie szanse. Napewno wielu z nich staralo sie by zyc normalnie.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@HenrykHenry --- Henryk Henry na NB posiada konto od 11 tygodni i 6 dni. Inteligentni wiedzą, co to znaczy. Więc proszę mnie nie rozśmieszać.

Obrazek użytkownika Tarantoga

goscaga
Obrazek użytkownika goscaga
Historia

Posiada konto przez
11 tygodni 6 dni

Send this user a message

#######################################################

Krzysztof Pasie...
2015-06-06 [20:01]

@HenrykHenry --- Henryk Henry na NB posiada konto od 11 tygodni i 6 dni. Inteligentni wiedzą, co to znaczy. Więc proszę mnie nie rozśmieszać.

################################################################################

I znowu se pomyliłeś swój nick,z innym uzytkownikiem NB!!

Swoja drogą...ciekawe ile masz tu kont pod różnymi nickami...?

A "HenrykHenry" ma tu konto od 12 tygodni!!

Idze,idze bajoku...najlepiej do monopolowego i urżnij się do delirium tremens!

Obrazek użytkownika HenrykHenry

Nooo , to wyjasnia wszystko ... zdrowia , bo rozumu ni ma.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@HenrykHenry --- "Czy pana kontakty z "Piwnica pod Baranami" i tym zboczencem Skrzyneckim panem i wladca tejze piwnicy..." --- Panie HenrykHenry, jak Pan tak zaczyna komentarz to ja już dalej nie czytam. Natomiast inni czytają, nie tylko nasi. A wie Pan czym to grozi? Piszcie więcej takich komentarzy, a PIS przerżnie jesienne wybory. Bo nie wszyscy mają tyle rozeznania by wiedzieć, że jesteście trollami. Więc uważam, że bywalcy Naszych Blogów powinni się za Was zabrać ni będzie za późno.

Obrazek użytkownika HenrykHenry

Pasierbiewicz - " bywalcy Naszych Blogów powinni się za Was zabrać ni będzie za późno."

zabier sie ty czlowieku , to co napisales w tym komentarzu to nadaje sie do kowala. Pozycz od niego kowadla i p...ij sie w ten ...

PiS ma przegrac wybory bo Pasierbiewicz ma odkrywana "agenturalna" dzialalnosc w internecie ?!!!. Nie odnosisz sie do tego co napisalem bo wiesz ze ja wiem. Taki spryciarz z ciebie by zatuszowac niewygodne dla siebie fakty ty piszesz -
" Panie HenrykHenry, jak Pan tak zaczyna komentarz to ja już dalej nie czytam". Panie Pasierbiewicz nie pisz nie bedziesz musial czytac.
Moge wiecej ... Moda Polska , modelki , dziewczyny wozone na imprezy dla dyplomatow amerykanskich (czy to sutenerstwo ?. Nie to polecenie i zadanie) Tego jest duzo wiecej.

To sa niesamowite "jaja" gosc pisze tak >>>" A wie Pan czym to grozi? Piszcie więcej takich komentarzy, a PIS przerżnie jesienne wybory"<<< ? !!!.
Czy jest gdzies kres tej bufonady tej megalomani , samouwielbienia , no nie wiem juz jak to okreslic (psychiatrzy pomocy!) - nigdy do glowy by mi nie przyszlo ze PiS to Pasierbiewicz a Pasierbiewicz to PiS , choc on to nam bez przerwy wmawia !!!.

P.S.-
mnie nie przeszkadza to pisanie Pasierbiewicza o jego wyimaginowanych podbojach , erotycznych zdobyczach (nota bene w jego wpisach te "zdobycze" w niezwykle prostacki ,chamski sposob opisane. Panie "niezle" sie poczuly) to ze chce takimi historyjkami blyszczec ?! - jego sprawa. Ale przeszkadza mi to ze kazdym prawie swoim wpisem manipuluje , judzi , opluwa , szydzi i wiele , wiele innych dzialan podejmuje by oslabic PiS i jej Przewodniczacego , poslow tej Parti. Na to mojej zgody nie ma !!!.
Zbyt dlugo przygladalem sie takim ludziom ktorzy z kazdego systemu z kazdej sytuacji "krecili" swoje lody zawsze sie pchajac do pierwszego szeregu.
Jeszcze jedno - ksiazka Pasierbiewicza nie jest dla mnie problemem .Problemem jest jej przeczytanie do konca. naprawde probowalem !!!.
W zwiazku z tym , tym wszystkim "wazeliniarzom" Pasierbiewicza , jezeli dotrwaja do konca by przeczytac to,to , stawiam piwo na srodku rynku w Krakowie jezeli zaswiadcza ze odbylo sie to bez bolu glowy i ze zrozumieniem tresci.
A swoja droga wydawnictwo ARCANA (ja kiedys myslalem ze to powazne wydawnictwo)sie popisalo. No ale prof.Nowak ... itd.Tak sie placi dzisiaj.

Obrazek użytkownika andzia

pasierbiewicz, PO RAZ PIERWSZY NAPISAŁ PRAWDĘ:

"Już 75 komentarzy w tym 90% to wypowiedzi intelektualnie upośledzonych frajerów zmanipulowanych przez zawodowego hejtera".

W swojej pysze (która to pycha zginie wraz z końcem świata,zamiast umrzeć razem z nim),nie zorientował się,że znakomita większość komentarzy pochodzi od JEGO KLAKIERÓW !!!!!
Czyli:pasierbiewicz to zawodowy hejter,a samarytanin,goscaga ..." to upośledzeni frajerzy !!!!!

Obrazek użytkownika samarytanin1

Kurcze, kurcze Andzia! Już myślałem, że wszyscy o mnie zapomnieli a Ty jesteś łaskawa wymienić mnie z nicka. Szkoda że jako frajera ale "lepiej jak nawet źle mówią o tobie niż wcale". No , kochana (za "kochana" dostałem po łbie od Angeli) ale masz plus za polskie znaki. Pozdrawiam

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@andzia --- Nie z nami takie numery Brunner!

Obrazek użytkownika samarytanin1

Cholera! Ten HENIU POBOŻNY jeszcze nyna? Żadnych inwektyw? I z nikim mnie dzisiaj nie żeni? No, ale dajmy mu szansę. Może zmienia klawiaturę na polską....

Obrazek użytkownika samarytanin1

Proszę! Niech ktoś mi odpowie co jest na Mogilskiej i "Pod Gruszą" żebym mógł się odnieść do wpisu "pobożnego" (może niekoniecznie)

Obrazek użytkownika samarytanin1

henryk "niekoniecznie" pobożny-pisz coś bo mi się nudzi.....ale może po polsku. i to szybko bo nie zarobię (wg angeli) tych 3 zetów i pójdę głodny spać

Obrazek użytkownika HenrykHenry

Prosze zobaczyc kolejnosc wpisow i godziny. Jak to goscaga i samarytanin pilnie dyzury wykonuja. Ale jaja,ale jaja,ale jaja.
jeszcze nie zapominajcie ... macie tu jeszcze jednego dyzurnego. Jego dawac tez niech cos skrobnie. Widze ze patroni z "Pod Gruszki" objeli scislejsza ochrona swego protegowanego. Na Mogilskiej poruszenie. Co to sie bedzie dzialo po wakacjach. Agentura sie zapali od klepania w klawiature.

Obrazek użytkownika samarytanin1

ty jednak masz to dobre rozeznanie w temacie-śledzenie wpisów ,godzin i wątków. i a propos? znasz bajeczkę o śledziu? śledź swoją żonę, bo ci się sk...i

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@HenrykHenry --- Już 75 komentarzy w tym 90% to wypowiedzi intelektualnie upośledzonych frajerów zmanipulowanych przez zawodowego hejtera. Poza tym młodszym Internautom przypominam, że fundamentalną metodą ubecką niszczenia niepokornych było oskarżanie ich o współpracę z bezpieką. To jest ubecki elementarz. Ale język Pańskiego komentarza mówi swoje i każdy doświadczony Polak rozpozna, kto takiego języka używał w czasie na szczęście minionym. Bez pozdrowień. Krzysztof Pasierbiewicz

Obrazek użytkownika felicjan

Ten ubecki elementarz ma Pan gruntownie opanowany, p.Pasierbiewicz. Pana bl(a)gowaniem interesuję się od roku i pierwsze oskarżenie o współpracę z bezpieką na jakie tu natrafiłem było Pana autorstwa! Oskarżenie to skierował Pan pod adresem Szamanki.
Także wszystkie inne chwyty, jakimi posługuje się Pan w odpieraniu krytyki na swoim blogu są tej samej proweniencji.
To są wyłącznie insynuacje, pomówienia i chamskie obelgi ad personam. Jest Pan najzwyczajniej małym, obrzydliwym krętaczem, p.Pasierbiewicz.

Obrazek użytkownika terenia

@felicjan

"Biedny"Pasierbiewicz robi z siebie męczennika a oprócz pańskich trafnych określeń, tego osobnika można z całą pewnością określić mianem niewyżytego tetryka erotomana.Zwłaszcza ,że w jednym ze swoich komentarzy pod adresem jednej z komentatorek pisze o tzw."tuwimowskim syndromie niedopchnięcia".To zaś oznacza typową freudowską pomyłkę.Mówiąc łopatologicznie "głodnemu zawsze chleb na myśli".
Niech sobie Pasierbiewicz publikuje co chce,guzik mnie to obchodzi,tylko na litość,niech nie dorabia sobie ideologii i gęby wielkiego walczaka ,bo to już nawet nie jest żałosne,lecz śmieszne.

Obrazek użytkownika Krzysztof Pasierbiewicz

@ALL --- Wczoraj wybuchła afera hejtowa. Okazało się, że pani premier Kopacz zamierza zatrudnić w zbliżającej się kampanii kampanii wyborczej pięćdziesięciu hejterów. Osobnicy (osobnik?) piszący pod nickami: cdn; tolens; felek, tarantoga, andzia; terenia; NASZ-HENRY; markop; danuta; angela, gorylisko … et consortes to trollujący u mnie starzy trolle i zmanipulowani przez nich mało kumaci komentatorzy, którzy nie zdają sobie sprawy, że zostali zmanipulowani przez hejtera piszącego aktualnie pod nickiem cdn. ten hejter zajmuje się zawodowo manipulacją, gdyż jest epistemologiem, czyli filozofem, który z racji zawodu powinien się zajmować relacjami między poznawaniem, poznaniem a rzeczywistością, a więc powinien być filozofem rozważającym naturę takich pojęć jak: prawda, przekonanie, sąd, spostrzeganie, wiedza czy uzasadnienie. Sęk w tym, że rzeczony profesor miast prawdę odkrywać zajmuje się jej zamazywaniem, jako jeden z najznaczniejszych w Polsce przeciwników lustracji. To jemu właśnie udało się na mnie poszczuć ludzi, którym się wydaje, że oblewając mnie pomyjami walczą o Polskę, nie zdając sobie sprawy, że zostali sprytnie omamieni. Tu chodzi o zniszczenie książki, która jest niepoprawna politycznie, a salon III RP nie toleruje takiej literatury. Pozdrawiam. Krzysztof Pasierbiewicz

PS. Nie zdziwił bym się także, a jestem nawet prawie pewien że osobnicy oblewającymi mnie na NB pomyjami to tenże profesor piszący pod różnymi nickami, który sam ze sobą dyskutuje. Byli jego studenci mi mówili, że przerabiał z nimi takie manipulacje na zajęciach. To zawodowiec proszę Państwa.

Strefa Wolnego Słowa: niezalezna.pl | www.gazetapolska.pl | www.panstwo.net | vod.gazetapolska.pl | naszeblogi.pl | gpcodziennie.pl
Nasza strona używa cookies czyli po polsku ciasteczek. Do czego są one potrzebne może Pan/i dowiedzieć się tu. Korzystając ze strony wyraża Pan/i zgodę na używanie ciasteczek (cookies), zgodnie z aktualnymi ustawieniami Pana/i przeglądarki. Jeśli chce Pan/i, może Pan/i zmienić ustawienia w swojej przeglądarce tak aby nie pobierała ona ciasteczek.